Interpreting Imperatives

بندهای امری به عنوان یکی از انواع جملات اصلی در کنار مواردی که به عنوان اظهاری و پرسشی شناخته می شوند، شناخته می شوند. با این وجود، آنها هنوز یک معما در مطالعه معنا هستند، که عمدتاً بر مفهوم شرایط صدق یا مفهوم رشد اطلاعات تکیه دارد - که هیچ کدام به راحتی در مورد الزامات اعمال نمی شوند. این کتاب دیدگاه جدیدی را ارائه می دهد. الزامات را بر حسب گزاره‌های تعدیل‌شده تحلیل می‌کند و مؤلفه معنایی اضافی و پیشفرضی را شناسایی می‌کند که یک تفسیر قاطعانه را نامناسب می‌کند. نویسنده نشان می‌دهد که چگونه این دو عنصر می‌توانند به توضیح تأثیرات متنوعی که دستورها دارند، بسته به زمینه استفاده‌شان، کمک کنند.

واجب‌ها به‌عنوان اجزای گریزان زبان در نظر گرفته می‌شوند، زیرا دارای طیف وسیعی از کارکردها هستند که کارکرد آنها را دشوار می‌کند. از لحاظ نظری متحد شوند. این نمای تازه از رابط معناشناسی-عمل شناسی امکان تحلیل معنایی یکنواخت را فراهم می کند در حالی که تطبیق پذیری عمل گرایانه الزامات را در نظر می گیرد.

Imperative clauses are recognized as one of the major clause types alongside those known as declarative and interrogative. Nevertheless, they are still an enigma in the study of meaning, which relies largely on either the concept of truth conditions or the concept of information growth—neither of which are easily applied to imperatives. This book puts forward a fresh perspective. It analyzes imperatives in terms of modalized propositions, and identifies an additional, presuppositional, meaning component that makes an assertive interpretation inappropriate. The author shows how these two elements can help explain the varied effects imperatives have, depending on their usage context.

Imperatives have been viewed as elusive components of language because they have a range of functions that makes them difficult to unify theoretically. This fresh view of the semantics-pragmatics interface allows for a uniform semantic analysis while accounting for the pragmatic versatility of imperatives.