Interpolations in the Pauline Letters

در این مطالعه بنیادی و گاه تحریک‌آمیز، واکر نشان می‌دهد که نامه‌های پل حاوی اضافات یا درون‌یابی‌های متأخر، غیرپائولینی است و گاهی اوقات می‌توان چنین درون‌یابی‌هایی را با اطمینان نسبی شناسایی کرد. او با اثبات این موضوع شروع می‌کند که درون‌یابی‌ها را باید صرفاً بر مبنای پیشینی فرض کرد، که شواهد متن انتقادی مستقیم برای تشخیص آن‌ها ضروری نیست، که بار اثبات در شناسایی آن‌ها سبک‌تر از آن چیزی است که اکثر آنها فرض می‌کردند، و شواهد خاص برای درون‌یابی. اغلب در دسترس است. سپس فصل های متوالی استدلال می کنند که 1 قرن. 11.3-16، 1 قرن. 2.6-16، 1 قرن. 12.31b-14.1a، و روم. 1.18-2.29 در واقع درون یابی های غیر پائولینی هستند، و واکر در ادامه به جمع بندی استدلال ها برای همین نتیجه در مورد پنج قسمت اضافی می پردازد. یک پایان کوتاه به مسئله درون یابی ها و مرجعیت شرعی کتاب مقدس می پردازد.

In this fundamental and at times provocative study, Walker demonstrates that Paul's letters contain later, non-Pauline additions or interpolations and that such interpolations can sometimes be identified with relative confidence. He begins by establishing that interpolations are to be assumed simply on a priori grounds, that direct text-critical evidence is not essential for their recognition, that the burden of proof in their identification is lighter than most have assumed, and that specific evidence for interpolation is often available.Successive chapters then argue that 1 Cor. 11.3-16, 1 Cor. 2.6-16, 1 Cor. 12.31b-14.1a, and Rom. 1.18-2.29 are in fact non-Pauline interpolations, and Walker goes on to summarize arguments for the same conclusion regarding five additional passages. A brief epilogue addresses the question of interpolations and the canonical authority of scripture.