Inside Nuclear South Asia

دشمنان مسلح اتمی هند و پاکستان از زمان ایجاد آنها به عنوان کشورهای مستقل در سال 1947 تاکنون سه جنگ با یکدیگر داشته اند. آنها در سال 2001 پس از حمله به پارلمان هند که دولت هند پاکستان را مقصر آن دانسته بود، به آستانه چهارمین جنگ رسیدند. از گروه های تروریستی لشکر طیبه و جیش محمد حمایت کرد. علیرغم برخی تلاش‌ها برای ایجاد روابط نزدیک در سال‌های میانی، زمانی که هند لشکر طیبه را در پشت حملات بمبئی در اواخر سال گذشته متهم کرد، بن‌بست جدیدی بین دو کشور ایجاد شد.

بی وقفه رویارویی‌های بین این دو کشور، در داخل آسیای هسته‌ای جنوبی را برای هر کسی که می‌خواهد درک کاملی از گسترش سلاح‌های هسته‌ای در جنوب آسیا و آسیای جنوبی به دست آورد، ضروری می‌سازد. پیامدهای بالقوه اشاعه تسلیحات هسته ای در شبه قاره.

کتاب با تجزیه و تحلیل عواملی که منجر به تصمیم هند برای عبور از آستانه هسته ای در سال 1998 شد، با نزدیک شدن به پاکستان، آغاز می شود: عواملی مانند حمایت سیاسی گسترده از برنامه تسلیحات هسته ای در حزب حاکم بهاراتیا جاناتا (BJP) هند، رقابت شدید بین دو کشور، عوامل هنجاری و اعتباری که بر رفتارهای آنها تأثیر گذاشت، و در نهایت تهدیدی برای امنیت ملی مربوطه آنها بود.

نیمه دوم کتاب پیامدهای گسترش سلاح های هسته ای در شبه قاره را تحلیل می کند. این فصل‌ها نشان می‌دهد که حضور سلاح‌های هسته‌ای در جنوب آسیا، فراوانی و تمایل خشونت‌های سطح پایین را افزایش داده و باعث بی‌ثباتی بیشتر منطقه شده است. علاوه بر این، تسلیحات هسته‌ای در هند و پاکستان به تغییرات سیاسی جدی منجر شده است که توانایی دو کشور را برای ایجاد تنش‌زدایی هسته‌ای پایدار به چالش می‌کشد. بنابراین، این کتاب بینش جدیدی در مورد سیاست داخلی در پس انتخاب های خاص سیاست هسته ای در جنوب آسیا، نقد دیدگاه های محدود واقع گرایانه در مورد گسترش تسلیحات هسته ای و خطرات اشاعه هسته ای در جنوب آسیا ارائه می دهد.

Nuclear-armed adversaries India and Pakistan have fought three wars since their creation as sovereign states in 1947. They went to the brink of a fourth in 2001 following an attack on the Indian parliament, which the Indian government blamed on the Pakistan-backed Lashkar-e-Taiba and Jaish-e-Mohammed terrorist organizations. Despite some attempts at rapprochement in the intervening years, a new standoff between the two countries was precipitated when India accused Lashkar-e-Taiba of being behind the Mumbai attacks late last year.

The relentlessness of the confrontations between these two nations makes Inside Nuclear South Asia a must read for anyone wishing to gain a thorough understanding of the spread of nuclear weapons in South Asia and the potential consequences of nuclear proliferation on the subcontinent.

The book begins with an analysis of the factors that led to India's decision to cross the nuclear threshold in 1998, with Pakistan close behind: factors such as the broad political support for a nuclear weapons program within India's ruling Bharatiya Janata Party (BJP), the intense rivalry between the two countries, the normative and prestige factors that influenced their behaviors, and ultimately the perceived threat to their respective national security.

The second half of the book analyzes the consequences of nuclear proliferation on the subcontinent. These chapters show that the presence of nuclear weapons in South Asia has increased the frequency and propensity of low-level violence, further destabilizing the region. Additionally, nuclear weapons in India and Pakistan have led to serious political changes that also challenge the ability of the two states to produce stable nuclear détente. Thus, this book provides both new insights into the domestic politics behind specific nuclear policy choices in South Asia, a critique of narrow realist views of nuclear proliferation, and the dangers of nuclear proliferation in South Asia.