Insatiable Appetites: Imperial Encounters with Cannibals in the North Atlantic World

تاریخ تطبیقی ​​برخوردهای بین فرهنگی و نقش مهم آدمخواری در اوایل دوره مدرن

آدم خواری، برای اروپاییان قرون وسطی و اوایل مدرن، مترادف با وحشیگری بود. آنها معتقد بودند که انسان هایی که انسان های دیگر را می خوردند کمی بهتر از حیوانات هستند. استعمارگران اروپایی که با بومیان آمریکا روبرو شدند آنها را به عنوان یک امر بدیهی به عنوان آدمخوار توصیف کردند و آنها به طور گسترده در مورد آیین های آدم خواری ترسناکی نوشتند که ادعا می کنند شاهد آن بوده اند.

در این تحلیل قطعی، کلی ال واتسون استدلال می‌کند که شایعات مداوم آدم‌خواری در اطراف بومیان آمریکا، هدفی خاص و عملی برای مهاجران اروپایی داشته است. این استعمارگران مجبور بودند در قاره آمریکا هویت های جدیدی برای خود بسازند و راه هایی بیابند تا نه تنها مردم بومی را تحت سلطه خود درآورند، بلکه با آنها همزیستی کنند. آنها دسته بندی های سلسله مراتبی برتری اروپایی و فرودستی سرخپوستان را ایجاد کردند که قدرت امپریالیستی در قاره آمریکا بر آن استوار بود.

واتسون در مطالعه دقیق خود از نامه‌ها، گزارش‌های سفر، تفاسیر هنری و سایر توصیف‌های آدم‌خوار و آدم‌خوار، بر چگونگی تلاقی جنسیت، نژاد و قدرت امپراتوری در شکل آدم‌خوار تمرکز می‌کند. واتسون آدم خواری را بخشی از دوتایی مسلط اروپایی می خواند که در آن تمدن به عنوان مرد و وحشی گری به عنوان زن تلقی می شود، و استدلال می کند که وقتی اروپایی ها بر دنیای جدید تسلط یافتند، به طور مداوم روایت آدم خوار را بازنویسی کردند تا امکان داستانی در این زمینه وجود داشته باشد. که بومیان وحشی، زنانه و آدمخوار تحت تأثیر نیروی مردانگی مردانه اروپایی قرار گرفتند.

اصلی و تاریخی، اشتهای سیری ناپذیر از گفتمان آدمخواری برای کشف راه هایی استفاده می کند که تفاوت در غرب درک می شود.