In Situ Hybridization: Medical Applications

هیبریداسیون درجا به عنوان وسیله ای برای بومی سازی توالی های خاص DNA و RNA در بافت ها توسعه یافته است. نقطه قوت این رویکرد توانایی ارتباط توزیع اسیدهای نوکلئیک خاص با ساختارهای سلولی و محصولات پروتئینی ژن هدف با استفاده از روش ایمونوهیستوشیمی است. پروب های DNA، RNA یا الیگونوکلئوتیدی مکمل، که به طور مناسب نشاندار شده اند، به اهداف DNA یا RNA خاصی در بافت ها هیبرید می شوند. اطلاعات فضایی به‌دست‌آمده کمک زیادی به درک ما از حوزه‌های مختلف تحقیقاتی مانند نقشه‌برداری ژن، عفونت ویروسی، سیتوژنتیک، سنتز پروتئین، تشخیص قبل از تولد و پیوند بافت کرده است.
این کتاب به عنوان کتاب دستور پخت دیگری در نظر گرفته نشده است، اگرچه جنبه های نظری و عملی این فناوری را توصیف می کند. در عوض، نویسندگان به طور انتقادی سهم ایجاد شده توسط هیبریداسیون درجا را در زمینه های خاص تحقیقات پزشکی توصیف می کنند.

In situ hybridization has developed as a means of localizing specific DNA and RNA sequences within tissues. The great strength of this approach is the ability to relate the distribution of specific nucleic acids with cell structures and the protein products of the target gene by means of immunohistochemistry. Complementary DNA, RNA or oligonucleotide probes, suitably labelled, are hybridized to specific DNA or RNA targets within tissues. The spatial information thus obtained has contributed greatly to our understanding of such diverse areas of research as gene mapping, viral infection, cytogenetics, protein synthesis, prenatal diagnosis and tissue grafting.
This book is not intended as another recipe book, although it does describe theoretical and practical aspects of the technology. Rather, the authors critically describe the contribution made by in situ hybridization to specific areas of medical research.