Immunochemistry of Proteins: Volume 1

ویژگی‌های ساختاری مسئول ایمنی بخش‌های خاصی از مولکول‌های پروتئین بومی، بیش از سه دهه مورد توجه ایمونوشیمی‌ها و شیمی‌دانان پروتئین بوده است. به دنبال کار اولیه لند اشتاینر در سال 1942، که نشان داد قطعات پپتیدی از فیبروئین ابریشم فعالیت بازدارنده ای نسبت به واکنش پروتئین با آنتی بادی های آن از خود نشان می دهد، قطعات بسیاری از سیستم های پروتئینی دیگر جدا شده و مورد مطالعه قرار گرفته اند. با این حال، هیچ تلاش هماهنگی برای روشن کردن ساختار آنتی ژنی کامل یک پروتئین اختصاص داده نشد (یا نمی‌توانست انجام شود). برای اینکه این تلاش ها موفقیت آمیز و معنادار باشند، دانش هر دو توالی اسید آمینه و ساختار سه بعدی دقیق پروتئین ضروری است. چنین اطلاعاتی برای یک پروتئین تا اوایل دهه 1960 در دسترس نبود. این و این واقعیت که شیمی پروتئین در واقع در اوایل دهه 1960 به اندازه کافی توسعه نیافته بود تا بتواند تمام ساختار آنتی ژنی یک پروتئین را تکمیل کند، عوامل اصلی کمک کننده برای پیشرفت کند در این زمینه بودند. بنابراین تعیین ساختارهای آنتی ژنی پروتئین ها چالشی شیمیایی با نسبت های عظیمی را به وجود آورد. به این دلایل، بسیاری از محققین توجه خود را به مطالعه ایمونوشیمی پلیمرهای اسید آمینه همنو یا مخلوط معطوف کردند به این امید که اطلاعات به دست آمده از این سیستم ها ممکن است در درک ایمونوشیمی پروتئین ها مفید باشد.

The structural features responsible for the immunogenicity of certain parts of native protein molecules have been of interest to immunochemists and protein chemists for over three decades. Following the early work of Land­ steiner in 1942, which showed that peptide fragments from silk fibroin exhibited an inhibitory activity toward the reaction of the protein with its antibodies, fragments from many other protein systems have been isolated and studied. However, no concerted effort was (or could be) devoted to the elucidation of the complete antigenic structure of a protein. In order for these endeavors to be successful and meaningful, knowledge of both the amino acid sequence and the detailed three-dimensional structure of the protein is necessary. Such information was not available for a protein until early in the 1960s. This and the fact that protein chemistry was not in fact sufficiently developed early in the 1960s to enable the successful completion of the entire antigenic structure of a protein were major contributing factors for the slow progress in this field. Determination of the antigenic structures of proteins therefore posed a chemical challenge of enormous proportions. For these reasons, many investigators diverted their attention to study of the immunochemistry of homo- or mixed amino acid polymers in the hope that the information derived from these systems might prove useful in the understanding of the immunochemistry of proteins.