Imagined Causes: Hume's Conception of Objects

این کتاب اولین گزارش جامع از تصور هیوم از اشیاء را در کتاب اول Aرساله طبیعت انسان ارائه می دهد. از نظر هیوم، اشیا چیست؟ ایده ها؟ برداشت ها؟ اشیاء مستقل از ذهن؟ هر سه؟ هیچ کدام از موارد بالا؟ راکناک از طریق یک تحلیل متنی نزدیک نشان می دهد که هیوم فکر می کرد که اشیا ایده های خیالی هستند. اما، او استدلال می کند، او با دو روایت از چگونگی و زمان تصور چنین ایده هایی دست و پنجه نرم کرد. از یک سو، هیوم معتقد بود که ما همیشه و به طور جهانی تصور می کنیم که اشیاء علت ادراک ما هستند. از سوی دیگر، او فکر می‌کرد که ما تنها زمانی چنین عللی را تصور می‌کنیم که به یک سطح فکری «فلسفی» برسیم. این تنش در روایت هیوم از هویت شخصی خود را نشان می دهد. تنشی که، راکناک استدلال می کند، هیوم در ضمیمه رساله آن را تصدیق می کند. در نتیجه شرح مفصل راکناک از برداشت هیوم از اشیاء، ما مجبور هستیم که تفاسیر جدیدی از حداقل عقاید هیوم از باور، هویت شخصی، توجیه و علیت داشته باشیم.

This book provides the first comprehensive account of Hume’s conception of objects in Book I of ATreatise of Human Nature. What, according to Hume, are objects? Ideas? Impressions? Mind-independent objects? All three? None of the above? Through a close textual analysis, Rocknak shows that Hume thought that objects are imagined ideas. But, she argues, he struggled with two accounts of how and when we imagine such ideas. On the one hand, Hume believed that we always and universally imagine that objects are the causes of our perceptions. On the other hand, he thought that we only imagine such causes when we reach a “philosophical” level of thought. This tension manifests itself in Hume’s account of personal identity; a tension that, Rocknak argues, Hume acknowledges in the Appendix to the Treatise. As a result of Rocknak’s detailed account of Hume’s conception of objects, we are forced to accommodate new interpretations of, at least, Hume’s notions of belief, personal identity, justification and causality.