دسترسی نامحدود
برای کاربرانی که ثبت نام کرده اند
دانلود کتاب Il gioco degli occhi. Storia di una vita (1931-1937)
دانلود کتاب بازی چشم ها. تاریخچه زندگی 1931-1937
مشخصات کتاب
Il gioco degli occhi. Storia di una vita (1931-1937)
ویرایش:
نویسندگان: Elias Canetti
سری: Gli Adelphi 77
ISBN (شابک) : 8845911314, 9788845911316
ناشر: Adelphi
سال نشر: 1995
تعداد صفحات: 381
زبان: Italian
فرمت فایل : PDF (درصورت درخواست کاربر به PDF، EPUB یا AZW3 تبدیل می شود)
حجم فایل: 11 مگابایت
قیمت کتاب (تومان) : 61,000
در صورت ایرانی بودن نویسنده امکان دانلود وجود ندارد و مبلغ عودت داده خواهد شد
در صورت تبدیل فایل کتاب Il gioco degli occhi. Storia di una vita (1931-1937) به فرمت های PDF، EPUB، AZW3، MOBI و یا DJVU می توانید به پشتیبان اطلاع دهید تا فایل مورد نظر را تبدیل نمایند.
توجه داشته باشید کتاب بازی چشم ها. تاریخچه زندگی 1931-1937 نسخه زبان اصلی می باشد و کتاب ترجمه شده به فارسی نمی باشد. وبسایت اینترنشنال لایبرری ارائه دهنده کتاب های زبان اصلی می باشد و هیچ گونه کتاب ترجمه شده یا نوشته شده به فارسی را ارائه نمی دهد.
توضیحاتی در مورد کتاب بازی چشم ها. تاریخچه زندگی 1931-1937
کانتی در ابتدای این کتاب، سومین کتاب زندگینامهاش، در محاصرهی لاشههای دودآمیزی چوبی که کتابهای کین، قهرمان «Auto da Fé» در آن نابود شدهاند، به نظر میرسد. در اطراف خود بیابان و عذاب قریب الوقوع را می بیند. سپس کم کم صحنه دوباره شروع به پرجمعیت شدن می کند و چهره هایی که روی آن ظاهر می شود خاطره انگیز است. اول از همه هرمان بروخ، که به عنوان \"پرنده ای بزرگ و زیبا، اما با بال های بریده\" به دیدار ما می آید. سپس هرمان شرچن، رهبر ارکستر خستگی ناپذیر \"همیشه در جستجوی چیزهای جدید\". سپس آنا مالر، دختر آهنگساز، که کانتی با او رابطه عاشقانه پیچیده ای را می بافد. سپس، مجسمه ساز فریتز وتروبا، تند و وحشی، مانند «پلنگ سیاهی که از سنگ تغذیه می کند». سرانجام موزیل، «همیشه در اسلحه، آماده دفاع و حمله» در انزوای کامل خود. و آلبان برگ، که با مهربانی کامل ذهن خود را در معرض جهان قرار می دهد، در حالی که یک طنز خفیف دهانش را لمس می کند. و هر بار در این پرترههای متحرک، ما استعداد خارقالعاده فیزیولوژیک کانتی را درک میکنیم. یک ژست، یک روش تنفس، یک لهجه، یک سکوت، همه چیز به شکل یک فیگور تبدیل میشود، نماد چیزی منحصربهفرد، که با این حال ویژگیهایی از طبیعتی که ما از آن ساخته شدهایم را نشان میدهد. در پس آن هدیه، ما منبع پایان ناپذیر نویسنده کانتی را می شناسیم: \"علاقه او به مردم\". همانطور که نیمرخ فیگورها به تدریج ظاهر می شوند، پس زمینه نیز مانند حضوری محسوس برجسته می شود: وین. از این شهر که در آخرین سال های عظمت خود دیده می شود، هیچ کس نتوانسته است به همان اندازه دقیق و جذاب پرتره ای بکشد. مانند وین \"انسان بدون کیفیت\"، در آستانه جنگ جهانی اول، این یکی از Canetti، در سال های قبل از الحاق نازی ها، سیستمی از مدارهای سیاره ای است که در آن برخی از اشکال خالص و افراطی واقعیت به موازات یکدیگر منتهی می شوند. وجود و از جعلی. برای کانتی، حقیقت شش یا هفت نفر بود که «راه خودشان را دنبال کردند و اجازه ندادند کسی حواسشان را پرت کند». این جعل یک «قروغ قورباغه» غلیظ بود که از دنیایی فرهنگی مملو از غرور و خرد دنیوی سرچشمه میگرفت، در بازی با ورقهای آن مهارت فوقالعادهای داشت و در عین حال با پسزمینهی نهاییاش ناسازگار بود. در این سالها، کانتی تمام این مدارهای ناسازگار را طی میکند و در اینجا آنها را با بیواسطگی جذاب رماننویس توصیف میکند. اما مرکز واقعی این منظومه، خورشید آن، یک فرد مجرد، دکتر سونه است که دقیقاً به معنای \"خورشید\" است. این مرد که برای مدت طولانی بر روی میزهای موزه کافه مشاهده شد و سپس شناخته شد و مورد تحسین قرار گرفت، به تدریج به مرکز ثقل زندگی کانتی تبدیل شد، یک سایه سودمند، یک ساراسترو «نامرئی». بر خلاف بسیاری که متورم می شوند و بال بال می زنند، سون ظاهراً کاری ندارد که خود را به آن اختصاص دهد و هیجان او را فریب نمی دهد. از همه چیز می گوید جز خودش و هر بار حرفش همان چیزی را که زیر نگاهش می افتد روشن می کند. در شهری که در خواب راه میرود و بیش از حد حرف میزند، اوست که شبها مانند نور محتاطانه و خلوت پشت پنجره مراقب است. Canetti با شخصیت Sonne یکی از رازهای خود را فاش کرده و یک شخصیت داستانی بزرگ ساخته است. اما نه تنها این: او نقطه تعادل پنهانی را پیدا کرده است که از آنجا می توان ستارگان وین در حال چرخش را مشاهده کرد، که فقط از آن نقطه کاملاً قابل درک می شوند. \"بازی چشم\" اولین بار در سال 1985 ظاهر شد.
توضیحاتی درمورد کتاب به خارجی
All’inizio di questo libro, il terzo della sua autobiografia, Canetti ci appare circondato dai relitti fumanti del rogo in cui sono stati distrutti i libri di Kien, il protagonista di "Auto da fé". Attorno a sé, vede il deserto e un’incombente rovina. Poi, a poco a poco, la scena ricomincia a popolarsi, e le figure che vi si mostrano sono memorabili. Innanzitutto Hermann Broch, che ci viene incontro come «un uccello, grande e bellissimo, ma con le ali mozze». Poi Hermann Scherchen, l’infaticabile direttore d’orchestra «sempre alla ricerca del nuovo». Poi Anna Mahler, figlia del compositore, con la quale Canetti intreccia un complesso rapporto amoroso. Poi lo scultore Fritz Wotruba, irruento e selvaggio, come «una pantera nera che si nutrisse di pietra». Infine Musil, «sempre in armi, pronto alla difesa e all’attacco», nel suo totale isolamento; e Alban Berg, che si espone al mondo nella sua totale gentilezza d’animo, mentre un lieve cenno di ironia gli sfiora la bocca. E, ogni volta, in questi ritratti in movimento, avvertiamo lo straordinario dono fisiognomico di Canetti. Un gesto, un modo di respirare, un accento, una reticenza, tutto diventa cifra di una figura, emblema di un qualcosa di unico, che però svela un tratto della natura di cui siamo fatti. Dietro a quel dono riconosciamo una fonte inesauribile dello scrittore Canetti: la sua «passione per le persone». A mano a mano che si delineano i profili delle figure, risalta anche, come una presenza palpabile, lo sfondo: Vienna. Di questa città, vista nei suoi ultimi anni di grandezza, nessuno ha saputo tracciare un ritratto altrettanto preciso e affascinante. Come la Vienna dell’"Uomo senza qualità", sull’orlo della prima guerra mondiale, questa di Canetti, negli anni che precedono l’annessione nazista, è un sistema di orbite planetarie, dove conducono esistenze parallele alcune forme pure ed estreme del vero e del falso. Per Canetti, il vero erano sei o sette persone che «seguivano una propria strada e non se ne lasciavano distogliere da nessuno». Il falso era un fitto «gracidio di rane», che proveniva da un mondo culturale pieno di vanità e di sapienza mondana, prodigiosamente abile nel giocare le sue carte e insieme inconsistente nel suo ultimo fondo. In questi anni, Canetti attraversa tutte queste orbite incompatibili e qui le descrive con la trascinante immediatezza del romanziere. Ma il vero centro di questo sistema, il suo Sole, è una singola persona, il dottor Sonne, che vuole dire appunto «sole». Osservato per lungo tempo ai tavoli del Café Museum, poi conosciuto e ammirato, quest’uomo che «parlava come Musil scriveva» diventa a poco a poco il centro di gravità nella vita di Canetti, un’ombra benefica, un «invisibile» Sarastro. A differenza dei tanti che si gonfiano e che si agitano, Sonne non ha, apparentemente, un’opera a cui dedicarsi e non si lascia prendere dall’eccitazione. Parla di tutto fuorché di sé, e ogni volta la sua parola illumina quella singola cosa che cade sotto il suo sguardo. In una città sonnambolica e straparlante, è colui che veglia, come la luce discreta e solitaria dietro una finestra, di notte. Col personaggio di Sonne, Canetti ha svelato uno dei suoi segreti e costruito una grande figura romanzesca. Ma non soltanto questo: ha trovato l’occulto punto di equilibrio da cui osservare i rotanti astri viennesi, che solo da quel punto diventano pienamente percepibili. "Il gioco degli occhi" è apparso per la prima volta nel 1985.
