Hurt Sentiments: Secularism and Belonging in South Asia

تاریخ روشنی از سانسور، سخنان مشوق تنفر، و اکثریت گرایی در جنوب آسیای پس از تجزیه.

در زمان تقسیم هند و پاکستان در سال 1947، آن به طور گسترده ای انتظار می رفت که هند سکولار و خانه اعضای سنت ها و جوامع مذهبی مختلف باشد، در حالی که پاکستان وطن مسلمانان و یک کشور اسلامی باشد. هفتاد و پنج سال بعد، هند در پرتگاه این است که خود را یک کشور هندو اعلام کند، و پاکستان تفسیرهای محدودتری از معنای جمهوری اسلامی بودن ارائه کرده است. بنگلادش، جناح شرقی سابق پاکستان، بین ادعای سکولاریسم و ​​اسلام در نوسان است.

نیتی نیر بحث‌های مهم را از زمان تقسیم ارزیابی می‌کند - بحث‌های مربوط به وضعیت قانون اساسی اقلیت‌های مذهبی و معانی سکولاریسم و ​​اسلام که به تکامل رسیده است. خواسته های اکثریت انتخاباتی پوپولیستی را برآورده کند. او از مرزهای سیاسی و سرزمینی عبور می کند تا موارد سانسور در هند، پاکستان و بنگلادش را گرد هم آورد که هر کدام شامل ادعاهایی مبنی بر \"آسیب دیده شدن احساسات\" از سوی افراد و جوامع مذهبی است. چنین پرونده‌هایی، در حالی که در دادگاه‌ها و پارلمان‌های شبه قاره مورد بحث قرار می‌گیرند، به طور فزاینده‌ای در خیابان‌های آن در اقدامات هوشیاری تصمیم‌گیری می‌شوند.

احساسات آسیب‌رسان زمینه تاریخی را برای روشن‌کردن ارائه می‌دهد. چگونه ادعاهای آسیب رساندن به احساسات مذهبی توسط اکثریت مورد استفاده قرار گرفته است. نیر استدلال می‌کند که اختلافات بر سر سخنان نفرت‌انگیز و سانسور، به طور مادی بر مسائل مربوط به نمایندگی اقلیت و تعلقی که قرار بود تقسیم‌بندی حل شود، تأثیر گذاشته است. در همین حال، شناخت حقوقی فزاینده و درخواست سیاسی احساسات مذهبی به مقاومت سکولار دامن زده است.

An insightful history of censorship, hate speech, and majoritarianism in post-partition South Asia.

At the time of the India-Pakistan partition in 1947, it was widely expected that India would be secular, home to members of different religious traditions and communities, whereas Pakistan would be a homeland for Muslims and an Islamic state. Seventy-five years later, India is on the precipice of declaring itself a Hindu state, and Pakistan has drawn ever narrower interpretations of what it means to be an Islamic republic. Bangladesh, the former eastern wing of Pakistan, has swung between professing secularism and Islam.

Neeti Nair assesses landmark debates since partition―debates over the constitutional status of religious minorities and the meanings of secularism and Islam that have evolved to meet the demands of populist electoral majorities. She crosses political and territorial boundaries to bring together cases of censorship in India, Pakistan, and Bangladesh, each involving claims of “hurt sentiments” on the part of individuals and religious communities. Such cases, while debated in the subcontinent’s courts and parliaments, are increasingly decided on its streets in acts of vigilantism.

Hurt Sentiments offers historical context to illuminate how claims of hurt religious sentiments have been weaponized by majorities. Disputes over hate speech and censorship, Nair argues, have materially influenced questions of minority representation and belonging that partition was supposed to have resolved. Meanwhile, growing legal recognition and political solicitation of religious sentiments have fueled a secular resistance.