Hope and Heresy: The Problem of Chiliasm in Lutheran Confessional Culture, 1570–1630

انتظارات آخرالزمانی نقش کلیدی در تعریف افق زندگی و انتظار در اروپای مدرن اولیه ایفا کردند. امید و بدعت وضعیت مشکل‌ساز نوع خاصی از انتظار آخرالزمانی را بررسی می‌کند - یعنی خوشبختی آینده روی زمین قبل از قضاوت آخر - در فرهنگ اعترافات لوتری بین سال‌های تقریباً 1570 تا 1630.

در میان لوترها انتظارات از سعادت آینده اغلب مظاهر بدعتی به نام chiliasm تلقی می‌شد، زیرا آنها با دیدگاه آخرالزمانی بدبینانه در هسته هویت اعتراف مخالف بودند. با این حال، در اواخر قرن شانزدهم و اوایل قرن هفدهم، افرادی که در فرهنگ اعترافات لوتری بزرگ شدند - ریاضیدانان، متالوژیست ها، مورخان، ستاره شناسان، سیاستمداران، و حتی الهیات- شروع به سرگرم کردن و انتشار امیدهای یک سعادت زمینی در آینده کردند. امیدهای آنها با اتهامات بدعت گذاری خنثی شد. مناقشه متعاقب دکترین قابل قبول تبدیل به نقطه عطفی برای بحث در مورد مرزهای هویت اعترافی شد.

بر اساس مطالعه کامل منابع چاپی و خطی که عمدتاً نادیده گرفته شده یا نادیده گرفته شده بودند. پژوهش حاضر به بررسی این بحث ها در زمینه های فکری، اجتماعی، فرهنگی و کلامی می پردازد. برای اولین بار، بحثی را که قبلاً نادیده گرفته شده بود، در مورد محدودیت ها و امکانات تفکر معاد شناختی در مدرنیته اولیه ترسیم می کند و نگاهی منحصر به فرد به زمان شکل گیری در تخیل آخرالزمانی فرهنگ اروپایی به خوانندگان ارائه می دهد.

Apocalyptic expectations played a key role in defining the horizons of life and expectation in early modern Europe. Hope and Heresy investigates the problematic status of a particular kind of apocalyptic expectation—that of a future felicity on earth before the Last Judgement—within Lutheran confessional culture between approximately 1570 and 1630.

Among Lutherans expectations of a future felicity were often considered manifestations of a heresy called chiliasm, because they contravened the pessimistic apocalyptic outlook at the core of confessional identity. However, during the late sixteenth and early seventeenth centuries, individuals raised within Lutheran confessional culture—mathematicians, metallurgists, historians, astronomers, politicians, and even theologians—began to entertain and publicise hopes of a future earthly felicity. Their hopes were countered by accusations of heresy. The ensuing contestation of acceptable doctrine became a flashpoint for debate about the boundaries of confessional identity itself.

Based on a thorough study of largely neglected or overlooked print and manuscript sources, the present study examines these debates within their intellectual, social, cultural, and theological contexts. It outlines, for the first time, a heretofore overlooked debate about the limits and possibilities of eschatological thought in early modernity, and provides readers with a unique look at a formative time in the apocalyptic imagination of European culture.