Homesick Blues: Politics, Protest, and Musical Storytelling in Modern Japan

Homesick Blues به بررسی چگونگی استفاده از هنرمندان ، طرفداران ، پزشکان آماتور و سایرین برای گفتن داستانهایی از زندگی روزمره در ژاپن از اواخر دهه 1940 تا 2018 استفاده کرده است ، عملی که این کتاب \"داستان های موسیقی\" می نامد. در اصل آن ، داستان پردازی موسیقی یک عمل سیاسی است ، پتانسیل های تولیدکننده قدرتمند در صورت مبهم ، به عنوان بازیگران اجتماعی ، داستان های خود و دیگران را به روش هایی که با زندگی اجتماعی و سیاسی در هم می شوند و به اشتراک می گذارند ، ارائه می دهد. بعضی اوقات ، داستان پردازی موسیقی توسط نهادهای قدرتمند برای تقویت دیدگاههای ژئوپلیتیکی ، فرهنگی یا اقتصادی غالب استفاده می شود. بیشتر اوقات ، آن را به عنوان وسیله ای برای مداخله در یا هدایت آن دیدگاه ها مستقر می شود. در همه موارد ، حضور در داستان پردازی موسیقی به آشکار کردن روشهای پیچیده و گاه غیر منتظره ای که زندگی روزمره در تاریخ مدرن ژاپن تصور و مورد انتقاد قرار گرفته است ، کمک می کند. نویسنده فراتر از تحولات دهه 1960 و اوایل دهه 1970 است ، و شخصیت های خوب این سالها را به عنوان لحظات زودگذر به چالش می کشد که سیاست های انتقادی در ژاپن-به ویژه در موسیقی-یک اوج و هدف را به دست آورد. در عوض ، Aalgaard ادعا می کند که داستان پردازی موسیقی قوی و مداوم است ، و درک های ظریف تر و جامع تر از تعامل انتقادی سیاسی و فرهنگی در ژاپن مدرن را پیشنهاد می کند. از جاز پس از جنگ گرفته تا سنگ معاصر ، از دهه 1960 \"قوم ضد جنگ\" گرفته تا ژاپنی ها (enka) و \"سنگ دختران\" دهه 1980 ، این کتاب به بررسی استفاده های سیاسی موسیقی ، به بررسی مجدد موسیقی \"اعتراض\" می پردازد ، و از این رو به زندگی می پردازد و با بسیاری از زندگی خود ادامه می دهد و بسیاری از زندگی خود را از بین می برد و بسیاری از آنها را به وجود می آورد. لحظه Blues Homesick یک گروه متنوع از صداها را مونتاژ می کند ، که برخی از آنها برای اولین بار در بورس تحصیلی انگلیسی به زبان انگلیسی ظاهر می شوند ، از جمله ذینفعان صنعت ، ستاره های راک ، طرفداران ، خبرنگاران ، خوانندگان عامیانه کیوتو ، خوانندگان جاز ، علاقه مندان به کارائوکه و حتی پرسنل ارتش. انتخاب به همان اندازه متنوع از بورس تحصیلی و روش شناسی ، از قوم شناسی گرفته تا مطالعات ادبی ، از فلسفه تا تاریخ ، یک تحلیل غنی بین رشته ای و در دسترس از حالت های موسیقی سیاست ایجاد می کند.

Homesick Blues explores how artists, fans, amateur practitioners, and others have used music to tell stories of everyday life in Japan from the late 1940s to 2018, a practice that the book calls “musical storytelling.” At its core, musical storytelling is a political practice, presenting potent—if ambiguous—world-producing potentials as social actors generate and share stories of themselves and others in ways that intersect with and inform social and political life. Sometimes, musical storytelling is used by powerful entities to reinforce dominant geopolitical, cultural, or economic visions. More often, it is deployed as a means of interfering in or redirecting those visions. In all cases, attending to musical storytelling helps reveal the complex, sometimes unexpected ways that everyday life has been imagined and critiqued across disparate moments in modern Japanese history. The author pushes beyond the upheavals of the 1960s and early 1970s, challenging well-established characterization of these years as fleeting moments when critical politics in Japan—especially in music—reached an apex, and an end. Instead, Aalgaard asserts that musical storytelling is robust and ongoing, and proposes more nuanced and comprehensive understandings of critical political and cultural engagement in modern Japan.

Homesick Blues is comprised of five chapters, each of which addresses specific instances of musical storytelling in the contexts of their own political, economic, and social histories. From postwar jazz to contemporary rock, from 1960s “anti-war folk” to Japanese pops (enka) and the “girls’ rock” of the 1980s, the book explores the political uses of music, reassesses so-called “protest music,” and grapples with the complex political-ness of artists themselves, many of whom have continued to interrogate conditions of everyday life in Japan well into the contemporary moment. Homesick Blues assembles a diverse ensemble of voices, some of whom are now appearing in English-language scholarship for the very first time, including industry stakeholders, rock stars, fans, newscasters, Kyoto-based folk singers, jazz singers, karaoke enthusiasts and even US military personnel. An equally diverse selection of scholarship and methodology, from ethnomusicology to literary studies, from philosophy to history, creates a richly interdisciplinary and accessible analysis of musical modes of politics.