Hip Hop Heresies: Queer Aesthetics in New York City

منشا زیبایی شناختی عجیب هیپ هاپ نیویورک را آشکار می کند
Hip Hop Heresies شهر نیویورک را به عنوان فضایی که در آن دنیای پر جنب و جوش کوئیر، سیاه و هیپ هاپ با هم برخورد می کنند، متمرکز می کند. و در کلوپ های رقص، مدارس، زمین های غلتکی، زمین های بسکتبال، متروها، و خانه های سینما پیوند برقرار کنید. Shanté Paradigm Smalls با استفاده از این پیوند فرهنگی به‌عنوان صحنه، به روش‌هایی توجه می‌کند که تولید فرهنگی هیپ هاپ در نیویورک از دهه 1970 تا اوایل قرن بیست و یکم فیلم، هنر بصری و موسیقی تولید می‌کند که بیان‌های عجیب و غریب از نژاد، جنسیت را ارائه می‌کند. و تمایلات جنسی.
برای نشان دادن شهر نیویورک به عنوان مکانی برای همکاری زیبایی شناسی تجربی، اسمالز چهار لحظه فرهنگی را به منصه ظهور می رساند: زندگی و کار هنرمند تجسمی و گرافیتی همجنسگرای چینی آمریکایی، مارتین ونگ، که واسطه رابطه بین هنرمندان گرافیتی شهر نیویورک و فضاهای گالری و موزه؛ جین گرای رپر، خواننده، نویسنده و تهیه کننده رپ ساکن بروکلین، یکی از پرکارترین و دست کم گرفته شده ترین بازیگران دو دهه اخیر. فیلم نمادین دهه 1980 آخرین اژدها، که نمونه ای از مردانگی تجربی و عجیب و غریب سیاه پوست ممکن در فرهنگ رسمی هیپ هاپ اولیه است. و در نهایت هنرمندان و گروه های هیپ هاپ با هویت عجیب و غریب و غیرعادی مانند BQE، Deepdickollective، و حنیفه ولیده، و مستند Pick Up the Mic.
Hip Hop Heresies با گرد هم آوردن این زمینه ها از طریق هرمنوتیک زیبایی شناسی، چشم انداز بورسیه های هیپ هاپ، مطالعات سیاه پوست و مطالعات دگرباشان را دگرگون می کند. بدعت های هیپ هاپ با ارائه یک راهنمای برای بورسیه تحصیلی آینده در زمینه مطالعات هیپ هاپ کوئیر، ترنس و فمینیست، کاری را که تولید فرهنگی هیپ هاپ نیویورک انجام داده و خواهد کرد، جدی می گیرد و از نوعی حمایت می کند. هیپ هاپ که از اصالت به نفع عملکرد، بریکولاژ و پاستیچ دوری می‌کند.

Unearths the queer aesthetic origins of NYC hip hop
Hip Hop Heresies centers New York City as a space where vibrant queer, Black, and hip hop worlds collide and bond in dance clubs, schools, roller rinks, basketball courts, subways, and movie houses. Using this cultural nexus as the stage, Shanté Paradigm Smalls attends to the ways that hip hop cultural production in New York City from the 1970s through the early twenty-first century produced film, visual art, and music that offer queer articulations of race, gender, and sexuality.
To illustrate New York City as a place of experimental aesthetic collaboration, Smalls brings four cultural moments to the forefront: the life and work of the gay Chinese American visual and graffiti artist Martin Wong, who brokered the relationship between New York City graffiti artists and gallery and museum spaces; the Brooklyn-based rapper-singer-writer-producer Jean Grae, one of the most prolific and underrated emcees of the last two decades; the iconic 1980s film The Last Dragon, which exemplifies the experimental and queer Black masculinity possible in early formal hip hop culture; and finally queer- and trans-identified hip hop artists and groups like BQE, Deepdickollective, and Hanifah Walidah, and the documentary Pick Up the Mic.
Hip Hop Heresies transforms the landscape of hip hop scholarship, Black studies, and queer studies by bringing together these fields through the hermeneutic of aesthetics. Providing a guidepost for future scholarship on queer, trans, and feminist hip hop studies, Hip Hop Heresies takes seriously the work that New York City hip hop cultural production has done and will do, and advocates a form of hip hop that eschews authenticity in favor of performativity, bricolage, and pastiche.