Higher Education in the BRICS Countries: Investigating the Pact between Higher Education and Society

علیرغم توجه فزاینده ای که به افزایش شهرت کشورهای بریکس (برزیل، روسیه، هند، چین و آفریقای جنوبی) نسبت داده می شود، مطالعات اندکی به راه هایی که انتظارات اجتماعی گسترده تر با توجه به نقش آموزش عالی در سراسر BRICS در سال های اخیر تغییر کرده است یا خیر. نقطه عزیمت ما این است که برخلاف عقل مرسوم که بر دیدگاه‌های کارکردگرایانه تمرکز می‌کند، سیستم‌های آموزش عالی فقط توسط دولت‌ها برای انجام وظایف خاصی طراحی نشده‌اند، بلکه تمایل به تکامل به شیوه‌ای نسبتاً غیرقابل پیش‌بینی در نتیجه تعامل پیچیده بین دارند. تعدادی از عوامل داخلی و خارجی در واقع، نظام‌های آموزش عالی ملی بر اساس فرآیند پیچیده‌ای توسعه یافته و تغییر می‌کنند که انتظارات سازمان‌های دولتی، بازارها، آرمان‌های مردم برای مزایای آموزش، سنت‌ها و فرهنگ‌های نهادی خاص مؤسسات آموزش عالی و به‌طور فزاینده‌ای را در بر می‌گیرد. بنابراین، منافع و استراتژی های شرکت های خصوصی ورود و ارائه خدمات در بازار آموزش عالی. این اساساً به این معنی است که دور شدن از تصور \"دانشگاه ها\" یا \"آموزش عالی\" به عنوان بازیگران یا بخش های منفرد و یکپارچه بسیار مهم است. یکی از راه‌های انجام این کار، بررسی تعدادی از عوامل یا محرک‌های متمایز، اما به هم مرتبط است که در مجموع، به تعیین ماهیت و دامنه قرارداد اجتماعی بین آموزش عالی (بازیگران و مؤسسات اصلی آن) و جامعه در کل کمک می‌کند. (دولت، صنعت، جوامع محلی، انجمن های حرفه ای).

In spite of the increasing attention attributed to the rise in prominence of the BRICS (Brazil, Russia, India, China and South Africa) countries, few studies have looked at the ways in which broader social expectations with respect to the role of higher education across the BRICS have changed, or not, in recent years. Our point of departure is that, contrary to the conventional wisdom focusing on functionalistic perspectives, higher education systems are not just designed by governments to fulfill certain functions, but have a tendency for evolving in a rather unpredictable fashion as a result of the complex interplay between a number of internal and external factors. In reality, national higher education systems develop and change according to a complex process that encompasses the expectations of governmental agencies, markets, the aspirations of the population for the benefits of education, the specific institutional traditions and cultures of higher education institutions, and, increasingly so, the interests and strategies of the private firms entering and offering services in the higher education market. This basically means that it is of outmost importance to move away from conceiving of \"universities\" or \"higher education\" as single, monolithic actors or sector. One way of doing this is by investigating a selected number of distinct, but nonetheless interrelated factors or drivers, which, taken together, help determine the nature and scope of the social compact between higher education (its core actors and institutions) and society at large (government, industry, local communities, professional associations).