Hidden in Plain Sight: Covert Criticism of the Medici in Renaissance Florence (Medieval Interventions)

پنهان در دید ساده: نقد پنهان مدیچی ها در رنسانس فلورانس اولین مطالعه سیستماتیک یک پدیده مهم و تا کنونناکافی مطالعه شده در اروپای رنسانس را ارائه می دهد. . جیمز او وارد از طریق بررسی دقیق طیف وسیعی از مواد بصری و متنی، ابزارهایی را که شهروندان فلورانسی از آن جمله چند تن از مشهورترین هنرمندان و نویسندگان آن زمان، مانند میکل آنژ، هستند، روشن می کند. ،ماکیاولی و وازاری - در یک فضای سیاسی و فرهنگی اقتدارگرای فزاینده موفق شدند نارضایتی خود را از وضعیت موجود سیاسی و فرهنگی حاکم به روش‌های نسبتاً ایمن ابراز کنند و در عین حال ارتباط خود را با آن‌ها حفظ کنند. حاکمانی که آنها را مورد انتقاد قرار می دادند و معیشتشان اغلب به آنها وابسته بود. بنابراین، جلد وارد تفسیرهای جدید و تحریک آمیزی از برخی از مشهورترین آثار فرهنگ بصری و متنی رنسانس ایتالیا ارائه می دهد - به عنوان مثال، قربانی جدید میکل آنژ در فلورانس، شاهزاده ماکیاولی، و پرتره وازاری از لورنزو د مدیچی - که به طور سنتی توسط محققان آن دوره به عنوان جشن‌های هیجان‌انگیز قدرت و اعتبار حامیانشان تلقی می‌شد. بنابراین، این جلد علاوه بر دیدگاه صمیمی خود از روابط قدرت بین برخی از خلاق‌ترین هنرمندان و نویسندگان فلورانس و کسانی که به آنها خدمت می‌کردند، دیدگاه‌های تازه‌ای در مورد مسئله مهم روابط حامی و هنرمند در آن دوره ارائه می‌دهد.

این کتاب که به سبکی نه چندان فنی نوشته شده است، منبعی ایده آل برای متخصصان تاریخ ایتالیا، تاریخ هنر، ادبیات، بلاغت، مطالعات تئاتر، و تاریخ آکادمی های ایتالیا است. و همچنین روایتی مهیج برای خوانندگان عام تحصیل کرده علاقه مند به تاریخ فلورانس و روابط اغلب پرآشوب آن با خانواده پیشرو آن، مدیچی ها.

Hidden in Plain Sight: Covert Criticism of the Medici in Renaissance Florence offers the first systematic study of an important and heretoforeinsufficiently-studied phenomenon in Renaissance Europe. Through a close examination of a widevariety of visual and textual materials, James O. Ward illuminates the means by which Florentine citizens―among them several of the most famous artists and writers of the time, such as Michelangelo,Machiavelli, and Vasari―managed, in an increasingly authoritarian political and cultural climate, to express their disaffection with the prevailing political and cultural status quo in relatively safe ways, while at the same time maintaining contact with those rulers whom they criticized, upon whom they often depended for their livelihoods. Ward’s volume thus offers new and provocative interpretations of some of the most famous works of Italian Renaissance visual and textual culture―for example, Michelangelo’s New Sacristy in Florence, Machiavelli’s Prince, and Vasari’s portrait of Lorenzo de’ Medici―which have traditionally been viewed by scholars of the period as encomiastic celebrations of their patrons’ power and prestige. The volume thus provides―besides its intimate view of power relations between some of Florence’s most creative artists and writers and those they served―fresh perspectives on the important question of patron-artist relations during the period.

Written in a style which is not too technical, the book is an ideal resource for specialists in Italian history, art history, literature, rhetoric, theatre studies, and the history of Italian academies, as well as a stimulating narrative for the educated general reader interested in the history of Florence, and its often fraught relations with its leading family, the Medici.