Hidden Hunger: Gender and the Politics of Smarter Foods

برای دهه‌ها، سازمان‌های غیردولتی که گرسنگی در جهان را هدف قرار می‌دادند، بر اطمینان از ارسال مقادیر کافی غذا برای افراد نیازمند تمرکز داشتند. در دهه 1990، جامعه بین‌المللی سیاست غذایی تمرکز خود را به "گرسنگی پنهان" کمبود ریزمغذی‌ها معطوف کرد، مشکلی که منجر به دو راه‌حل علمی شد: غنی‌سازی، افزودن مواد مغذی به غذاهای فرآوری‌شده، و غنی‌سازی زیستی، اصلاح محصولات زراعی. برای تولید محصولات مغذی بیشتر این گرسنگی پنهان به عنوان یک مشکل علمی ارائه شد که باید توسط \"متخصصان\" و غذاهای هوشمند مهندسی شده علمی حل شود و نه از طریق دانش محلی، که غیرعلمی و در نتیجه نامربوط تلقی می شد.

در گرسنگی پنهانآیا هیراتا کیمورا تاکید اخیر بر ریزمغذی‌ها و غذاهای هوشمند در جامعه توسعه بین‌المللی را بررسی می‌کند و به‌ویژه، چگونه صدای زنان با وجود تخصص آنها در خرید و تهیه غذا خاموش شد. کیمورا تجزیه و تحلیل خود را در مطالعات موردی از تلاش برای غنی سازی و بازاریابی سه غذای اساسی - برنج، آرد گندم و غذای کودک - در اندونزی استوار می کند. او قدرت تغذیه گرایی را نشان می دهد و اینکه چگونه تمرکز فنی آن قدرت شرکت ها را به عنوان یک شریک دولتی افزایش می دهد در حالی که مشارکت عمومی را در ایجاد سیاست برای سلامت عمومی و غذا محدود می کند. او همچنین نقش تبلیغات برای ترویج مواد غذایی غنی شده را تجزیه و تحلیل می‌کند و تاریخچه برنج طلایی را دنبال می‌کند، محصولی که به‌طور ژنتیکی برای کاهش کمبود ویتامین A مهندسی شده است. کیمورا با توجه به چرخش اخیر به غذای هوشمند در اندونزی و جاهای دیگر به عنوان بخشی از سابقه طولانی تلاش‌های فنی برای حل مشکل غذای جهان سوم، به طرز ماهرانه‌ای تلاقی تخصص علمی، نیروهای بازار و دانش جنسیتی را تجزیه و تحلیل می‌کند تا روشن کند که چگونه گرسنگی پنهان در نهایت تعریف شده است. زنان به عنوان قربانیان و نه به عنوان عوامل فعال.