Henry James and the Philosophy of Literary Pragmatism

این کتاب مبانی بین‌رشته‌ای پراگماتیسم را از منظر ادبی بررسی می‌کند و شخصیت‌ها و محیط‌هایی را که روایت‌های تفکر پراگماتیست در آثار هنری جیمز را پر می‌کنند، ردیابی می‌کند. پراگماتیسم که در دوران پس از جنگ با تغییرات صنعتی و رشد اقتصادی پرورش یافت، در اواخر قرن نوزدهم به عنوان شکل جدیدی از هویت فکری آمریکایی ظهور کرد. چارلز پیرس، ویلیام جیمز و الیور وندل هولمز جونیور دوستان صمیمی بودند که شاخه‌های مختلف عمل‌گرایی را پایه‌گذاری کردند، در حالی که در زمینه‌های گسترده‌ای از موضوعات می‌نوشتند. برادر ویلیام جیمز، هنری، که در مورد فلسفه بدبین بود، در حاشیه این گروه ایستاد و نسخه خود را از پراگماتیسم از طریق رمان ها و داستان های کوتاه خود ساخت. گریگوری فیپس استدلال می‌کند که داستان‌های جیمز تصاویر متنوعی از فردیت، جامعه، تجربه و حقیقت را که در آثار پیرس، هلمز و ویلیام جیمز یافت می‌شود، به هم می‌پیوندد. با این کار، جیمز لحظه ای تعیین کننده در تاریخ فکری و مادی آمریکا را به زندگی روایی می آورد.

This book examines the interdisciplinary foundations of pragmatism from a literary perspective, tracing the characters and settings that populate the narratives of pragmatist thought in Henry James’s work. Cultivated during a postwar era of industrial change and economic growth, pragmatism emerged in the late nineteenth century as the new shape of American intellectual identity. Charles Peirce, William James, and Oliver Wendell Holmes, Jr. were close friends who founded different branches of pragmatism while writing on a vast array of topics. Skeptical about philosophy, William James’s brother, Henry, stood at the margins of this group, crafting his own version of pragmatism through his novels and short stories. Gregory Phipps argues that James’s fiction weaves together the varied depictions of individuality, society, experience, and truth found in the works of Peirce, Holmes, and William James. By doing so, James brings to narrative life a defining moment in American intellectual and material history.