Help or Harm: The Human Security Effects of International NGOs

سازمان‌های بین‌المللی غیردولتی مانند آکسفام یا دیده‌بان حقوق بشر واقعاً چه زمانی کار می‌کنند؟ کمک یا آسیب: اثرات امنیت انسانی سازمان‌های غیردولتی بین‌المللی با ارائه اولین چارچوب جامع برای درک تأثیرات سازمان‌های غیردولتی بین‌المللی که در حوزه امنیت انسانی کار می‌کنند، به این سؤال پاسخ می‌دهد. برخلاف بسیاری از ادبیات قبلی در مورد سازمان‌های غیردولتی در روابط بین‌الملل، تمرکز نظری آن شامل هر دو سازمان غیردولتی حمایتی می‌شود - مانند عفو بین‌الملل یا صلح سبز، که مأموریت اصلی آن‌ها جذب یک بازیگر هدف برای اتخاذ سیاست یا رفتاری مطابق با موقعیت سازمان بین‌المللی غیردولتی است. و سازمان‌های غیردولتی خدماتی - مانند CARE یا آکسفام، که عمدتاً بر ارائه کالا تمرکز می‌کنند.

این کتاب به‌طور دقیق و منطقی چگونگی تعامل سازمان‌های غیردولتی با انگیزه‌های اساسی ناهمگن با سایر بازیگرانی را که برای حمایت و ارائه خدمات حیاتی هستند، ارزیابی می‌کند. این چارچوب نظری به صورت کمی بر روی نمونه‌ای از بیش از 100 کشور که از پایان جنگ سرد وضعیت‌های ناقص امنیت انسانی را به نمایش گذاشته‌اند، آزمایش می‌شود. این طرح‌های مطالعه موردی به‌عنوان «بررسی‌های واقعیت» برای منطق نظری بازی و یافته‌های تجربی کتاب عمل می‌کنند.

آماندا مردی دریافت که سازمان‌های غیردولتی می‌توانند تأثیرات قدرتمندی بر حقوق بشر و نتایج توسعه داشته باشند. تأثیر این سازمان‌ها یکپارچه نیست: تفاوت در ویژگی‌های سازمانی (که منعکس‌کننده انگیزه‌های اساسی، تمرکز بر موضوع، و ویژگی‌های حالت است) شرط می‌کند که چه زمانی و کجا این نیروی پر جنب و جوش و در حال رشد سازمان‌های غیردولتی کمک‌کننده مؤثری به پیامدهای امنیت انسانی خواهد بود.

When do international non-governmental organizations like Oxfam or Human Rights Watch actually work? Help or Harm: The Human Security Effects of International NGOs answers this question by offering the first comprehensive framework for understanding the effects of the international non-governmental organizations working in the area of human security. Unlike much of the previous literature on INGOs within international relations, its theoretical focus includes both advocacy INGOs—such as Amnesty International or Greenpeace, whose predominant mission is getting a targeted actor to adopt a policy or behavior in line with the position of the INGO—and service INGOs—such as CARE or Oxfam, which focus mainly on goods provision.

The book rigorously and logically assesses how INGOs with heterogeneous underlying motivations interact with those other actors that are critical for advocacy and service provision. This theoretical framework is tested quantitatively on a sample of over 100 countries that have exhibited imperfect human security situations since the end of the Cold War. These case-study vignettes serve as "reality checks" to the game-theoretic logic and empirical findings of the book.

Amanda Murdie finds that INGOs can have powerful effects on human rights and development outcomes—although the effect of these organizations is not monolithic: differences in organizational characteristics (which reflect underlying motivations, issue-focus, and state peculiarities) condition when and where this vibrant and growing force of INGOs will be effective contributors to human security outcomes.