Heinrich Schenker's Conception of Harmony: 163 (Eastman Studies in Music, 163)

چه چیزی باعث می‌شود که ساخته‌های هندل، باخ، هایدن، موتزارت، بتهوون، شوبرت، شومان، شوپن و برامس به عنوان آثار هنری بزرگ برجسته شوند؟ هاینریش شنکر (1868-1935) در صدد پاسخ به این سوال در مجموعه ای از رساله ها برآمد، که با اثری بسیار بدیع با عنوان فریبنده Harmonielehre (تقریباً: رساله هارمونی، 1906) شروع شد.

در حالی که سایر رساله‌های آن دوره هماهنگی را با اصول انتزاعی حاکم بر آکوردها و پیشرفت‌های آکورد مرتبط می‌کردند، شنکر آن را به عنوان چسب مفهومی تلقی می‌کرد که به عناصر منفرد یک اثر (ملودی‌ها، انگیزه‌ها، آکوردها، کنترپوان و غیره) اجازه کار می‌داد. با هم در سطح محلی و جهانی. با این حال، این کتاب، اگرچه مشهور و بسیار مورد استناد است، هرگز به طور سیستماتیک و با جزئیات مورد مطالعه قرار نگرفته است.

مفهوم هانریش شنکر از هارمونی به رساله شنکر در سال 1906 به عنوان ترکیبی از ایده های باستانی و بسیار نزدیک می پردازد. جدید. همچنین دیدگاه‌های بعدی او در مورد هارمونی و روش‌هایی را که در آن‌ها تحت تأثیر قرار گرفتند و همچنین توسط چاپ و ترجمه خلاصه شده 1954، با عنوان صرفاً Harmony نادیده گرفته شد، توصیف می‌کند. اگرچه مشکل ساز بود، Harmony اولین ترجمه منتشر شده از یک اثر مهم شنکر بود که مطالعه آثار او را در آمریکای پس از جنگ و بریتانیا آغاز کرد، جایی که آنها همچنان بسیار تأثیرگذار هستند.