Hasidism Incarnate: Hasidism, Christianity, and the Construction of Modern Judaism

حسیدیسم تجسم یافته ادعا می کند که بیشتر یهودیت مدرن در غرب در واکنش به مسیحیت و در دفاع از یهودیت به عنوان یک سنت منحصر به فرد توسعه یافته است. از قضا، این اتفاق حتی زمانی رخ داد که یهودیت مدرن به طور فزاینده ای با مسیحیت با توجه به اخلاق، زیبایی شناسی و نگرش نسبت به آیین و ایمان همراه شد. شائول مجید استدلال می‌کند که جنبش حسیدی در اروپای شرقی یک «مدرنیته» جایگزین را تشکیل می‌دهد که دریچه جدیدی را به تاریخ الهیات یهودی می‌گشاید. برخلاف یهودیت در سرزمین‌های آلمان، حسیدیسم تحت «نگاه مسیحی» شکل نگرفت و نیازی به عذرخواهی از مواضع آن نداشت. این کتاب که با یک دستور کار معذرت خواهانه (حداقل نسبت به مسیحیت) سنگینی نکرده بود، قرائتی خاص از کابالای یهودی قرون وسطایی ارائه داد که از طریق تمرکز بر رهبر کاریزماتیک فیلتر شده بود که منجر به یک جهان بینی مذهبی شد که اشتراکات زیادی با مسیحیت دارد. اینطور نیست که اساتید حسیدی مسیحیت را می دانستند. در عوض، اصول اساسی مسیحیت در بسیاری از آموزه‌های کابالیستی که حسیدیسم در به تصویر کشیدن شخصیت کاریزماتیک زادیک، که اغلب با عبارات ماوراء طبیعی توصیف می‌کرد، به کار می‌برد، وجود داشت، البته اغلب به شکل پنهان.

Hasidism Incarnate contends that much of modern Judaism in the West developed in reaction to Christianity and in defense of Judaism as a unique tradition. Ironically enough, this occurred even as modern Judaism increasingly dovetailed with Christianity with regard to its ethos, aesthetics, and attitude toward ritual and faith. Shaul Magid argues that the Hasidic movement in Eastern Europe constitutes an alternative "modernity," one that opens a new window on Jewish theological history. Unlike Judaism in German lands, Hasidism did not develop under a "Christian gaze" and had no need to be apologetic of its positions. Unburdened by an apologetic agenda (at least toward Christianity), it offered a particular reading of medieval Jewish Kabbalah filtered through a focus on the charismatic leader that resulted in a religious worldview that has much in common with Christianity. It is not that Hasidic masters knew about Christianity; rather, the basic tenets of Christianity remained present, albeit often in veiled form, in much kabbalistic teaching that Hasidism took up in its portrayal of the charismatic figure of the zaddik, whom it often described in supernatural terms.