Hannah Arendt’s Aesthetic Politics: Freedom and the Beautiful

ما با بحران عقل عمومی روبرو هستیم. تلاش ما برای سیاستی آزاد، اخلاقی و عقلانی، به نحوی ما را برای حرکت، تغییر مواضع، بازدید از مکان‌ها و دیدگاه‌هایی که متعلق به خودمان نیستند و پذیرفتن آن دشوار کرده است. واقعیت این کتاب به این بحران با مدلی از عقل عمومی مبتنی بر خوانش زیبایی‌شناختی جدید از نظریه سیاسی هانا آرنت می‌پردازد. با بیان داستان درگیری آرنت با Augenblicke نیچه، کی یرکگور، یاسپرس، هایدگر، کافکا و بنیامین آغاز می شود تا لحظه زیبایی شناختی خود را شناسایی کند. ژوزفسون سپس این لحظه را توضیح می‌دهد، چیزی که آزادی زیباها می‌نامد، به‌عنوان سومین چهره آزادی همتراز با آزادی عمل آشنا و زندگی ذهن آرنت. او نشان می‌دهد که چگونه این آزادی، که ریشه در پدیدارشناسی یاسپرس و خوانشی غیر متافیزیکی از کانت دارد، در خدمت اصلاح از خودبیگانگی جهانی است که موضوعی واحد در آثار آرنت بود. در نهایت، هدف این جلد، به چالش کشیدن روایت‌های ارتدکس از سیاست آرنتی است، و سیاست زیبایی‌شناختی آرنت را به‌عنوان یک مدل کاملاً جدید از جمهوری‌گرایی و به‌عنوان جایگزینی برای مدل‌های لیبرال سیاسی، مشورتی و آگونیستی عقل عمومی ارائه می‌کند.

We face a crisis of public reason. Our quest for a politics that is free, moral and rational has, somehow, made it hard for us to move, to change our positions, to visit places and perspectives that are not our own, and to embrace reality. This book addresses this crisis with a model of public reason based in a new aesthetic reading of Hannah Arendt’s political theory. It begins by telling the story of Arendt’s engagement with the Augenblicke of Nietzsche, Kierkegaard, Jaspers, Heidegger, Kafka and Benjamin, in order to identify her own aesthetic Moment. Josefson then explicates this Moment, what he calls the freedom of the beautiful, as a third face of freedom on par with Arendt’s familiar freedoms of action and the life of the mind. He shows how this freedom, rooted in Jaspers’s phenomenology and a non-metaphysical reading of Kant, serves to redress the world-alienation that was a uniting theme across Arendt’s works. Ultimately, this volume aims to challenge orthodox accounts of Arendtian politics, presenting Arendt’s aesthetic politics as a radically new model of republicanism and as an alternative to political liberal, deliberative and agonistic models of public reason.