Handbook of Biocide and Preservative Use

علاقه حرفه ای من به عوامل ضد میکروبی و کنترل آلودگی به 50 سال قبل از سفر من به عنوان میکروبیولوژیست در بیمارستان صحرایی در اروپا در طول جنگ جهانی دوم برمی گردد. بدون هیچ تجربه ای و صرفا با تکیه بر یک کتابچه راهنمای نظامی، سینی های دماسنج را با شیشه های بی کلرید آبی جیوه و ایزوپروپیل الکل صورتی تهیه کردم. تشخیص اولیه حصبه یکی از آشپزهای ما منجر به نیاز به آزمایش آزمایشگاهی شد. نمونه مدفوع او و دفع بعدی آن مشکل من بود. دفترچه راهنمایم نوشته بود ولش کن. بنابراین آن را در یک قوطی پنج گالن با بنزین بسوزانید. شعله های آتش تقریباً شش فوت بالا آمدند و اشتباه بعدی من این بود که آنها را با تتراکلرید کربن خاموش کردم. این منجر به تولید گاز کشنده فسژن شد. بیمارستان یک فاجعه نزدیک داشت. می توانم بگویم که در آن لحظه عهد کردم که یک کتاب چگونه بنویسم تا از این حماقت ها جلوگیری شود. با این وجود، وقتی فرصت ویرایش این کتاب به من پیشنهاد شد، دوباره به نیاز به پرداخت واقعی و عملی موضوعم فکر کردم. بنابراین، این کتاب یک کتاب راهنمای کاربردی برای پرسنل خدمات فنی و دانشمندانی است که لزوماً متخصص میکروبیولوژی نیستند. این اطلاعات در مورد عوامل ضد میکروبی مناسب متناسب با نیازهای خاص آنها برای حل مشکل و اطلاعاتی در مورد گروه های میکروبی که به مشکل خاص کمک می کنند، اکولوژی آنها و استراتژی هایی برای کنترل دسترسی آنها به منطقه یا مواد مورد علاقه ارائه می دهد.

My professional interest in antimicrobial agents and contamination control goes back 50 years to my tour as a microbiologist in a field hospital in Europe during World War II. With no experience and relying solely on a military handbook, I prepared thermometer trays with jars of blue bichloride of mercury and pink isopropyl alcohol. A preliminary typhoid diagnosis of one of our cooks resulted in the need for lab testing. His stool specimen and its subsequent disposal was my problem. My handbook said bum it. So burn it T did, in a five-gallon can with gasoline. Flames shot up almost six feet, and my next mistake was to extinguish them with carbon tetrachloride. This resulted in the production of lethal phosgene gas. The hospital had a near disaster. I could say that at that moment I vowed to write a how-to book so that such stupidities could be avoided. Nevertheless, when I was offered the opportunity to edit this book I thought back on the need for a real, practical treatment of my subject. This book, then, is a practical handbook for technical service personnel and scientists who are not necessarily specialists in microbiology. It provides information on suitable antimicrobial agents appropriate to their particular problem-solving needs and information on the microbial groups contributing to the specific problem, their ecologies, and strategies for controlling their access to the area or material of interest.