God Suffers for Us: A Systematic Inquiry into a Concept of Divine Passibility

دیتریش بونهوفر که در سلول خود در زندان نازی می نوشت، ایده بسیار قابل توجهی را بیان کرد. او مشاهده کرد: «مردم در نیاز او به سوی خدا می روند.» این بینشی است که ایمان مسیحی را از همه ادیان دیگر متمایز می کند. این یک باور جهانی است که خدا یا خدایان باید برای کمک به انسان در نیاز فانی و انسانی اش بیایند. اما این خدا و پدر عیسی مسیح نیست. حتی همانطور که عیسی در جتسیمانی شاگردان خود را به خاطر تنبلی آنها در بیدار نبودن با او در طول عذابش سرزنش کرد، خدای پدر نیز باید برای ایمان و همدردی مخلوقات خود به آنها نگاه کند. اساس پاسخ مسیحیان به شکایت همیشگی انسان در اینجا نهفته است: چرا انسان ها رنج می برند؟ همه الهی‌دانان، مسیحیان مؤمن، یا معتقدان به خدای شخصی نمی‌توانند این عقیده را داشته باشند. به طور سنتی متفکران ارتدوکس شرقی به قاعده الهیات آپوفاتیک پایبند بوده اند: یعنی مرزهای معرفتی درباره خدا وجود دارد که ذهن انسان، حتی زمانی که با وحی روشن شود، نمی تواند از آنها عبور کند. پس چه کسی می تواند بگوید که خدای ابدی مستعد آن چیزی است که ما آن را رنج می نامیم؟ بهتر است سکوت خود را روی یک راز عمیق حفظ کنیم. هنوز دیگران به دلایل مختلف از تصدیق ناپذیری خدا بیزارند. خداوند نهایی و کامل است. بنابراین او نمی تواند رنج یا سایر احساسات را بشناسد. خدا غیرشخصی است; بنابراین بی معنی است که احساسات شخصی و انسانی را به او نسبت دهیم. ممکن است بسیاری از فرشتگان از زیر پا گذاشتن این دشوارترین سؤال بترسند.

Dietrich Bonhoeffer, writing in his cell in a Nazi prison, expressed a most remarkable idea. "Men go to God in His need. " This is the insight, he observed, which distinguishes the Christian faith from all other religions. It is a universal belief that God, or the gods, should come to help man in his mortal, human need. But this is not the God and Father of Jesus Christ. Even as Jesus in Gethsemane chided his disciples for their sloth in not keeping watch with him during his agony, so God the Father must look to His creatures for their faith and sympathy. Therein lies the basis for the Christian answer to man­ kind's perennial complaint: Why do men suffer? Not all theologians, believing Christians, or believers in a personal God can share this idea. Traditionally the Eastern Orthodox thinkers have adhered to the rule of apophatic theology: that is, there are boundaries of knowledge about God which the human mind, even when enlightened by revelation, cannot cross. So who can say that God the Eternal One is susceptible to what we call suffering? It is better to hold one's silence on so deep a mystery. Still others are loathe to acknowledge God's passibility for varying reasons. God is ultimate and perfect; therefore he cannot know suffering or other emotions. God is impersonal; therefore it is meaningless to ascribe personal, anthro­ popathic feelings to Him. Many angels may fear to tread on the ground of this most difficult question.