German Jewry and the Allure of the Sephardic

در قرن‌های هجدهم و نوزدهم، زمانی که یهودیان آلمان برای رهایی قانونی و پذیرش اجتماعی تلاش می‌کردند، برنامه‌ای را برای نوسازی فرهنگی آغاز کردند که دو بعد کلیدی آن فاصله گرفتن از هموطنان اشکنازیم در لهستان و دادن جایگاه ویژه‌ای بود. به سفاردیم های اسپانیای قرون وسطی. آنجا که آنها یهودیان اشکنازی را منزوی و عقب مانده می دیدند که نتیجه آزار و اذیت مسیحیان بود، سفاردی ها را به عنوان محصولاتی دنیوی، اخلاقی و فکری برتر و زیبا، محصولات محیط مسلمان بردباری که در آن زندگی می کردند، به تصویر می کشیدند. در این کتاب زیبا نوشته شده، جان افرون عمیقاً به زیبایی‌شناسی خاص سفاردیایی که برای یهودیان آلمانی وجود دارد نگاه می‌کند.

افرون بررسی می‌کند که چگونه یهودیان آلمان صدای عبری سفاردی و زیبایی فیزیکی و اخلاقی سفاردی‌ها را ایده‌آل کرده‌اند، و نشان می‌دهد. چگونه جذابیت سفاردی ها در معماری کنیسه های نوموری، رمان های تاریخی و تصاویر رمانتیک از تاریخ سفاردی تجلی پیدا کرد. او استدلال می کند که شکل دهندگان فرهنگ آلمانی-یهودی یهودیان ایبری قرون وسطی را به عنوان یک جامعه نمونه یهودی تصور می کردند که به سنت محدود شده بود و در عین حال کاملاً در فرهنگ مسلط اسپانیای مسلمان وجود داشت. افرون استدلال می کند که افسانه برتری سفاردی ها در واقع بیانی از خودانتقادی خشک توسط یهودیان آلمانی بود که با تلاش برای تغییر فرهنگ اشکنازی و جلب پذیرش جامعه آلمان، امیدوار بودند وارد عصر طلایی خود شوند.

این کتاب محرک و تحریک‌کننده نشان می‌دهد که چگونه هدف این خودآرایی زیبایی‌شناختی، همگون‌سازی نبود، بلکه ایجاد شکل جدیدی از هویت آلمانی-یهودی با الهام از زیبایی سفاردی بود.

In the eighteenth and nineteenth centuries, as German Jews struggled for legal emancipation and social acceptance, they also embarked on a program of cultural renewal, two key dimensions of which were distancing themselves from their fellow Ashkenazim in Poland and giving a special place to the Sephardim of medieval Spain. Where they saw Ashkenazic Jewry as insular and backward, a result of Christian persecution, they depicted the Sephardim as worldly, morally and intellectually superior, and beautiful, products of the tolerant Muslim environment in which they lived. In this elegantly written book, John Efron looks in depth at the special allure Sephardic aesthetics held for German Jewry.

Efron examines how German Jews idealized the sound of Sephardic Hebrew and the Sephardim's physical and moral beauty, and shows how the allure of the Sephardic found expression in neo-Moorish synagogue architecture, historical novels, and romanticized depictions of Sephardic history. He argues that the shapers of German-Jewish culture imagined medieval Iberian Jewry as an exemplary Jewish community, bound by tradition yet fully at home in the dominant culture of Muslim Spain. Efron argues that the myth of Sephardic superiority was actually an expression of withering self-critique by German Jews who, by seeking to transform Ashkenazic culture and win the acceptance of German society, hoped to enter their own golden age.

Stimulating and provocative, this book demonstrates how the goal of this aesthetic self-refashioning was not assimilation but rather the creation of a new form of German-Jewish identity inspired by Sephardic beauty.