Genocide as Social Practice: Reorganizing Society under the Nazis and Argentina's Military Juntas

نسل کشی نه تنها مردم را نابود می کند بلکه روابط اجتماعی را نیز از بین می برد و با استفاده از ترور به عنوان یک روش ، از بین می برد. در نسل کشی به عنوان عمل اجتماعی ، دانیل فیرستین ، دانشمند علوم اجتماعی ، به سیاست های سرکوب دولت تحت حمایت دولت که توسط دیکتاتوری نظامی آرژانتین علیه مخالفان سیاسی بین سالهای 1976 و 1983 دنبال می شود ، نگاه می کند و کسانی که توسط ریچ سوم بین سالهای 1933 و 1945 دنبال می شوند. به روشهای بی رحمانه ای متوسل شد تا مخالفت های خود را خفه کند ، اما حتی مهمتر از آن برای سازماندهی مجدد جامعه آلمان در یک Volksgemeinschaft یا جامعه افراد ، که در آن ظاهراً همبستگی نژادی جایگزین مبارزات طبقاتی می شود. اوضاع در آرژانتین این را تکرار می کند. ارتش آرژانتین پس از به دست آوردن قدرت در سال 1976 ، برنامه خود را برای ناپدید شدن اجباری ، شکنجه و قتل به عنوان \"فرایند سازماندهی ملی\" با هدف بازسازی جامعه در خطوط \"غربی و مسیحی\" توصیف کرد. این بر روشهایی که گروه های مختلف اجتماعی هویت و هویت دیگران را ایجاد می کنند ، تأثیر می گذارد ، بنابراین نحوه ارتباط گروه ها را شکل می دهد. Feierstein تداوم بین \"نسل کشی سازماندهی مجدد\" که برای اولین بار توسط نازی ها در اردوگاه های کار اجباری و نسخه پیچیده تر انجام می شود - از نظر بسته شدن نمادین و مادی روابط اجتماعی - که در آرژانتین اعمال می شود ، ایجاد می کند. در پایان ، وی در مورد چگونگی ساخت فرهنگ سیاسی قادر به مقابله و مقاومت در برابر این روندها حدس می زند.

برای اولین بار در آرژانتین ، به زبان اسپانیایی منتشر شد ، نسل کشی به عنوان عمل اجتماعی از آن زمان به بسیاری از زبان ها ترجمه شده است ، اکنون از جمله این نسخه انگلیسی. این کتاب نگاهی متمایز و ارزشمند به نسل کشی از طریق لنزهای آمریکای لاتین و همچنین اروپا ارائه می دهد.

Genocide not only annihilates people but also destroys and reorganizes social relations, using terror as a method. In Genocide as Social Practice, social scientist Daniel Feierstein looks at the policies of state-sponsored repression pursued by the Argentine military dictatorship against political opponents between 1976 and 1983 and those pursued by the Third Reich between 1933 and 1945. He finds similarities, not in the extent of the horror but in terms of the goals of the perpetrators.

The Nazis resorted to ruthless methods in part to stifle dissent but even more importantly to reorganize German society into a Volksgemeinschaft, or people’s community, in which racial solidarity would supposedly replace class struggle. The situation in Argentina echoes this. After seizing power in 1976, the Argentine military described its own program of forced disappearances, torture, and murder as a “process of national reorganization” aimed at remodeling society on “Western and Christian” lines.

For Feierstein, genocide can be considered a technology of power—a form of social engineering—that creates, destroys, or reorganizes relationships within a given society. It influences the ways in which different social groups construct their identity and the identity of others, thus shaping the way that groups interrelate. Feierstein establishes continuity between the “reorganizing genocide” first practiced by the Nazis in concentration camps and the more complex version—complex in terms of the symbolic and material closure of social relationships —later applied in Argentina. In conclusion, he speculates on how to construct a political culture capable of confronting and resisting these trends.

First published in Argentina, in Spanish, Genocide as Social Practice has since been translated into many languages, now including this English edition. The book provides a distinctive and valuable look at genocide through the lens of Latin America as well as Europe.