From Biology to Linguistics: The Definition of Arthron in Aristotle's Poetics

این کتاب تلاش می‌کند تا تعریف ارسطو از آرترون را در فصل بیستم شعر با نگاهی جدید به آن حل کند. این تعریف همیشه مشکلی غیرقابل حل تلقی شده است. این کتاب با تجزیه و تحلیل دقیق متن یونانی و تلاش‌های مختلف برای اصلاح متن به منظور معنا بخشیدن به آن، توصیفی تحلیلی از ادبیات انتقادی ارائه می‌کند و نشان می‌دهد که راه‌حل‌های ارائه‌شده تا کنون نیاز به بازنگری دارند. .
راه‌حل ممکن در نگاه کردن به فصل بیستم شعر نه به‌عنوان طبقه‌بندی بخش‌های کلام، آنطور که معمولاً تصور می‌شد، بلکه با در نظر گرفتن تعاریف زیست‌شناختی آرترون در مجموعه ارسطو یافت می‌شود. این منجر به این نتیجه می شود که در زبان شناسی و همچنین در زیست شناسی، آرترون یک "مفصل" است. در این پرتو، کتاب حدس متنی جدیدی را برای اولین نمونه از آرترون در شعر ارائه می دهد.

This book attempts to solve Aristotle's definition of arthron in the XX chapter of the Poetics by seeing it in a new light. This definition has always been considered an unsolvable problem. Starting with a detailed analysis of the Greek text, and of the various attempts to emend the text in order to make sense of it, the book provides an analytical description of the critical literature, showing that the solutions proposed up to now need to be revised.
The possible solution is found in viewing the XX chapter of the Poetics not as a classification of parts of speech, as it was usually supposed, but by considering the biological definitions of arthron in Aristotle's corpus. This leads to the conclusion that, in linguistics as well as in biology, arthron is a "joint". In this light, the book offers a new textual conjecture for the first example of arthron in the Poetics.