Friends disappear : the battle for racial equality in Evanston

مری بار در مورد عکس قدیمی آویزان شده روی در یخچالش بسیار فکر می کند. در آن، او و ده ها نفر از دوستانش از حومه شیکاگو اوانستون در ایوانی نشسته اند. سال 1974 است، تابستان پس از فارغ التحصیلی آنها از مدرسه راهنمایی نیکولز، و چیزی که بلافاصله او را جلب می کند - جدا از لباس های دوران قطار روح - تنوع گروه است: پسران و دختران، سیاه و سفید، در ژست های متنوعی که از تعدادی از دوستان در آستانه دبیرستان انتظار دارید. اما این عکس همچنین به تاریخچه ایوانستون، ادغام و شیوه‌هایی که کسانی که در تصویر هستند از بزرگ شدن در مکانی که در آن زمان بسیاری آن را یک آرمان‌شهر نژادی می‌دانستند، تجربه کردند و به یاد آوردند.

دوستان ناپدید می شوند بار به محله قدیمی خود برمی گردد و تاریخچه ایوانستون را با تأکید خاصی بر محله ها، مدارس و زندگی کاری آن کنار هم می آورد. او متوجه می‌شود که با وجود شواهد فراوان مبنی بر جداسازی واقعی، هم در بایگانی‌ها و هم از داستان‌های زندگی سوژه‌های او، اسطوره‌ای مخرب در مورد یکپارچگی پیرامون اوانستون وجود دارد. عجیب این است که طرح تبعیض‌زدایی خود شهر تا حدودی مقصر است. این ابتکار خواستار توزیع مجدد دانش‌آموزان از یک مدرسه ابتدایی کاملاً سیاه‌پوست به مؤسسات واقع در محله‌های سفیدپوست شد. با این حال، این امر مستلزم تلاش بود، و بین تنش‌هایی که ایجاد کرد و نشانه‌های آشکار تفاوت طبقاتی، شکاف نژادی، به دور از بسته شدن، بیشتر شد. دوستان ناپدید می شوند نشان می دهد که چگونه شکاف های نژادی شانس زندگی سیاه پوستان را محدود می کند در حالی که فرصت هایی را برای سفید پوستان فراهم می کند، و دیدگاه خودی را در مورد شیوه های اجتماعی ارائه می دهد که بر اساس نژاد مزایا و مجازات ها را تعیین می کند - علی رغم تلاش برای ادغام.< /div>

Mary Barr thinks a lot about the old photograph hanging on her refrigerator door.  In it, she and a dozen or so of her friends from the Chicago suburb of Evanston sit on a porch. It's 1974, the summer after they graduated from Nichols Middle School, and what strikes her immediately—aside from the Soul Train–era clothes—is the diversity of the group: boys and girls, black and white, in the variety of poses you'd expect from a bunch of friends on the verge of high school. But the photo also speaks to the history of Evanston, to integration, and to the ways that those in the picture experienced and remembered growing up in a place that many at that time considered to be a racial utopia.

In Friends Disappear Barr goes back to her old neighborhood and pieces together a history of Evanston with a particular emphasis on its neighborhoods, its schools, and its work life. She finds that there is a detrimental myth of integration surrounding Evanston despite bountiful evidence of actual segregation, both in the archives and from the life stories of her subjects. Curiously, the city’s own desegregation plan is partly to blame. The initiative called for the redistribution of students from an all-black elementary school to institutions situated in white neighborhoods.  That, however, required busing, and between the tensions it generated and obvious markers of class difference, the racial divide, far from being closed, was widened.  Friends Disappear highlights how racial divides limited the life chances of blacks while providing opportunities for whites, and offers an insider’s perspective on the social practices that doled out benefits and penalties based on race—despite attempts to integrate.