Freud and Said: Contrapuntal Psychoanalysis as Liberation Praxis

این کتاب پیوندهای نظری بین ادوارد دبلیو سعید و زیگموند فروید و همچنین رابطه بین روانکاوی، پسااستعمارگرایی و استعمارزدایی را به طور گسترده‌تر بررسی می‌کند.

نویسنده با ارائه مروری جامع از ادبیات روانکاوی و پسااستعماری، که در درون دستگاه سرمایه داری نژادی شده زمینه سازی می شود، شروع می کند. در تحلیل دقیق پیوندهای فروید و سعید که در پی می آید، تلاشی برای استعمار زدایی از اولی و روانکاوی دومی وجود دارد. او استدلال می کند که استعمار زدایی از فروید به معنای لغو او نیست. در عوض، او با بسط نقد مدرنیته به استعمار، دقیق‌ترین بینش‌های فروید را برای زمان ما به کار می‌گیرد. همچنین گفته شده است که روانکاوی سعید به معنای روانشناسی مرد نیست. در عوض، هدف کتاب نشان دادن تأثیر روانکاوی بر کار سعید است. گفته می شود که سعید با فروید شروع کرد، او را سرکوب کرد و سپس فروید بازگشت. خواندن فروید و سعید در کنار هم امکان نظریه‌پردازی آنچه را که نویسنده روان‌کاوی متضاد به‌عنوان پراکسیس رهایی‌بخش می‌نامد، می‌دهد، که در فصل‌های پایانی به طور عمیق مورد بحث قرار می‌گیرد.

این کتاب که بر اساس کار قبلی نویسنده، روانکاوی استعماری ساخته شده است، متن ارزشمندی برای محققان و دانشجویان سراسر رشته روانشناسی با علاقه مندی به فروید، سعید و رابطه گسترده تر بین روانکاوی و استعمار خواهد بود. .

This book examines the theoretical links between Edward W. Said and Sigmund Freud as well the relationship between psychoanalysis, postcolonialism and decoloniality more broadly.

The author begins by offering a comprehensive review of the literature on psychoanalysis and postcolonialism, which is contextualized within the apparatus of racialized capitalism. In the close analysis of the interconnections between the Freud and Said that follows, there is an attempt to decolonize the former and psychoanalyze the latter. He argues that decolonizing Freud does not mean canceling him; rather, he employs Freud’s sharpest insights for our time, by extending his critique of modernity to coloniality. It is also advanced that psychoanalyzing Said does not mean psychologizing the man; instead the book's aim is to demonstrate the influence of psychoanalysis on Said’s work. It is asserted that Said began with Freud, repressed him, and then Freud returned. Reading Freud and Said side by side allows for the theorization of what the author calls contrapuntal psychoanalysis as liberation praxis, which is discussed in-depth in the final chapters.

This book, which builds on the author’s previous work, Decolonial Psychoanalysis, will be a valuable text to scholars and students from across the psychology discipline with an interest in Freud, Said and the broader relationship between psychoanalysis and colonialism.