دسترسی نامحدود
برای کاربرانی که ثبت نام کرده اند
برای ارتباط با ما می توانید از طریق شماره موبایل زیر از طریق تماس و پیامک با ما در ارتباط باشید
در صورت عدم پاسخ گویی از طریق پیامک با پشتیبان در ارتباط باشید
برای کاربرانی که ثبت نام کرده اند
درصورت عدم همخوانی توضیحات با کتاب
از ساعت 7 صبح تا 10 شب
دسته بندی: ادبیات ویرایش: نویسندگان: Tamsyn Rose-Steel سری: ناشر: University of Exeter سال نشر: 2011 تعداد صفحات: 306 زبان: English فرمت فایل : PDF (درصورت درخواست کاربر به PDF، EPUB یا AZW3 تبدیل می شود) حجم فایل: 6 مگابایت
در صورت تبدیل فایل کتاب French Ars Nova Motets and their Manuscripts: Citational Play and Material Context به فرمت های PDF، EPUB، AZW3، MOBI و یا DJVU می توانید به پشتیبان اطلاع دهید تا فایل مورد نظر را تبدیل نمایند.
توجه داشته باشید کتاب موتتهای Ars Nova فرانسوی و دستنوشتههای آنها: بازی نقلی و زمینه مادی نسخه زبان اصلی می باشد و کتاب ترجمه شده به فارسی نمی باشد. وبسایت اینترنشنال لایبرری ارائه دهنده کتاب های زبان اصلی می باشد و هیچ گونه کتاب ترجمه شده یا نوشته شده به فارسی را ارائه نمی دهد.
بحث استناد و کنایه به یک حوزه مهم تحقیق در مطالعات قرون وسطی تبدیل شده است. بکارگیری نظریه های بینامتنی پست مدرن، محققان را به درک عمیق تری از استفاده مجدد از مطالب قرض گرفته شده رسانده است، و نور جدیدی را بر فرهنگ موسیقی و ادبیاتی که زمانی به عنوان تکراری نادیده گرفته می شد، می افکند. این پایان نامه بر اساس این اثر با بررسی عمیق روشی که استناد و کنایه در موتیت قرن چهاردهم به کار گرفته شده است. موتهها بهویژه زمینه مناسبی برای بحث در مورد استفاده مجدد از مواد هستند و مانند آنها از طیفی از تکنیکهای استنادی مانند تنورهای عاریهای عاریهای، مدلسازی طرحهای قافیه بر روی آثار موجود، و نقل قولها و مقامها استفاده میکنند. ماهیت چند صدایی و چند متنی موتت، آهنگسازان را قادر میسازد تا فهرستها، زبانها و ژانرهای مختلف را در کنار هم قرار دهند و در نتیجه مجموعهای از تفاسیر ممکن را ایجاد کنند. این مطالعه در مقابل چندین رشته تحصیلی اخیر قرار دارد. این کتاب از نظریه انتقادی، و همچنین بحث در مورد تعریف بازخوانی، حافظه، گردآوری نسخه خطی، و مفاهیم صدا، اقتدار و نویسنده استفاده می کند. هر فصل مجموعهای از کارها را بررسی میکند: روم دو فاول درونیابی شده، آثار گیوم دو ماشو، موتتهای دستنوشتههای Ivrea و Chantilly، و سرانجام دستنوشتههای Torino J.II.9. در هر مورد، نگاه به استفاده از استناد و کنایه به نگرانی های دیگر مرتبط می شود. در رومن دو فاوول، استناد در متت ها را می توان در کنار استفاده از زبان بومی، طرح نسخ خطی و تذهیب ها برای روشن کردن روایت در نظر گرفت. در آثار گیوم دو ماشو، استناد با خودنمایی مبهم و حضور مؤلف او مرتبط است و تک تک قطعات را در دستنوشتههای کامل آثارش به هم پیوند میدهد. موت های Ivrea و Chantilly، در حالی که با قوت زمینه یکسانی به هم مرتبط نیستند، استفاده مداوم از سنت قرن سیزدهم را نشان می دهند. در این مورد، مطالعه انتخابهای تالیف ممکن است به ما کمک کند تا بفهمیم کاتبان چگونه مطالب استنادی را تفسیر میکنند. در نهایت، من استدلال می کنم که درک استفاده داخلی از تقارن در MS J.II.9 و متت های آن، و استفاده مجدد از مطالب بین متت ها و آهنگ های آن رپرتوار، این دیدگاه را اثبات می کند که موسیقی و شعر توسط یک تک آهنگ ساخته شده است. نویسنده ای که به سنت های رایج آشناست. من توانسته ام اشاراتی را که قبلاً ذکر نشده بود در آثار اصلی مطرح کنم و مزایای یک رویکرد کل نگر را برای درک این موتیت ها و نسخه های خطی به دست بیاورم. همه اینها نشان میدهد که هم سنتهای نوشتاری قرن سیزدهم در طول قرن چهاردهم و اوایل قرن پانزدهم ادامه دارد، اما همچنین نشان میدهد که نویسندگان و گردآورندگان فردی که به شیوهای خلاقانه و بدیع استناد میکنند.
The discussion of citation and allusion has become an important area of research in Medieval Studies. The application of postmodern intertextual theories has brought scholars to a deeper understanding of the reuse of borrowed material, shedding new light on a culture of music and literature that was once dismissed as dully repetitive. This thesis builds on this work by examining in depth the manner in which citation and allusion was deployed in the fourteenth- century motet. Motets are a particularly fertile ground for discussion of the reuse of material, drawing as they do on a range of citational techniques such as borrowed liturgical tenors, modelling of rhyme schemes on existing works, and quotation of refrains and authorities. The polyphonic and polytextual nature of the motet enabled composers to juxtapose different registers, languages and genres, and thus to create an array of competing possible interpretations. This study is situated against several strands of recent scholarship. It draws on critical theory, as well as discussions of refrain definition, memory, manuscript compilation, and notions of voice, authority and authorship. Each chapter examines a particular body of work: the interpolated Roman de Fauvel, the works of Guillaume de Machaut, the motets of the Ivrea and Chantilly manuscripts, and finally those of Manuscript Torino J.II.9. In each case, looking at the use of citation and allusion connects to other concerns. In the Roman de Fauvel, citation in the motets can be seen as functioning alongside use of the vernacular, manuscript layout and illuminations to elucidate the narrative. In the works of Guillaume de Machaut citation is linked to his ambiguous self-presentation and authorial presence, and connects individual pieces in his complete works’ manuscripts. The Ivrea and Chantilly motets, while not linked by the same strength of context, demonstrate continuing use of thirteenth-century tradition. In this case, studying compilation choices may help us to understand how scribes interpreted citational material. Finally, I argue that understanding the internal use of symmetry in MS J.II.9 and its motets, and the reuse of material between the motets and the chansons of that repertory, vindicates the view that the music and poetry was composed by a single author well versed in mainstream tradition. I have been able to propose some previously unnoted allusions in the major works, and draw out the benefits of a holistic approach to understanding these motet and manuscripts. All this points to motets both continuing the writing traditions of the thirteenth century throughout the fourteenth and early fifteenth centuries, but also shows individual writers and compilers choosing to cite in a creative and innovative manner.