Framing a Lost City: Science, Photography, and the Making of Machu Picchu

هنگامی که هیرام بینگام ، مورخ از دانشگاه ییل ، ​​ابتدا ماچو پیچو را در سال 1911 دید ، این یک ویرانی بود که توسط رشد بیش از حد که تراس ها توسط چند خانواده در مزرعه بودند ، مبهم بود. یک قرن بعد ، ماچو پیچو یک میراث جهانی یونسکو است که سالانه بیش از یک میلیون گردشگر بازدید می کند. این تحول قابل توجه با عکس هایی که همراه با مقاله بینگام منتشر شده در مجله National Geographic بود ، آغاز شد ، که ماچو پیچو را به عنوان یک شهر گمشده کشف کرد. این کتاب با تمرکز بر روی شیوه ها ، فناوری ها و مادی سازی سه سفر بینگام به پرو (1911 ، 1912 ، 1914-1914) ، این کتاب را قانع کننده می سازد که تجسم ، به ویژه از طریق دوربین ، نقش تعیین کننده ای در موقعیت مکانی Machu Picchu به عنوان یک کشف علمی و یک سایت میراث پرو را بازی می کند. ایمی کاکس هال استدلال می کند که در حالی که اعزامی بینگام به کار ، دانش و پشتیبانی نخبگان پرو ، روشنفکران و دهقانان متکی بود ، عمل شاهد علمی و عکاسی به طور خاص ، ماچو پیچو را به یک اثر فرهنگی که از یک روش متمایز دیدن ساخته شده بود ، تبدیل کرد. او با استفاده از مطالعات علوم و فناوری ، نوشتن نامه ، جمع آوری مصنوعات و عکاسی را به عنوان شیوه های مهم اعزامی که به شکل گیری نحوه درک ماچو پیچو امروز کمک می کند ، قرار می دهد. کاکس هال همچنین نشان می دهد که شواهد عکاسی ناپایدار بوده است ، و همانطور که تصاویر در سراسر جهان منتشر می شود ، \"شهر گمشده\" معانی مختلفی را به خود اختصاص داد ، به ویژه در پرو ، که برای دیدن این سایت به عنوان یکی از مأموریت های ملی که نیاز به محافظت از اعزامی مانند بینگام داشت ، مشاهده شد.

When Hiram Bingham, a historian from Yale University, first saw Machu Picchu in 1911, it was a ruin obscured by overgrowth whose terraces were farmed a by few families. A century later, Machu Picchu is a UNESCO world heritage site visited by more than a million tourists annually. This remarkable transformation began with the photographs that accompanied Bingham’s article published in National Geographic magazine, which depicted Machu Picchu as a lost city discovered. Focusing on the practices, technologies, and materializations of Bingham’s three expeditions to Peru (1911, 1912, 1914–1915), this book makes a convincing case that visualization, particularly through the camera, played a decisive role in positioning Machu Picchu as both a scientific discovery and a Peruvian heritage site. Amy Cox Hall argues that while Bingham’s expeditions relied on the labor, knowledge, and support of Peruvian elites, intellectuals, and peasants, the practice of scientific witnessing, and photography specifically, converted Machu Picchu into a cultural artifact fashioned from a distinct way of seeing. Drawing on science and technology studies, she situates letter writing, artifact collecting, and photography as important expeditionary practices that helped shape the way we understand Machu Picchu today. Cox Hall also demonstrates that the photographic evidence was unstable, and, as images circulated worldwide, the “lost city” took on different meanings, especially in Peru, which came to view the site as one of national patrimony in need of protection from expeditions such as Bingham’s.