Four Last Songs: Aging and Creativity in Verdi, Strauss, Messiaen, and Britten

پیری و خلاقیت می‌تواند برای هنرمندانی که اغلب با مشکلات مربوط به سن مواجه می‌شوند، رابطه سختی به نظر برسد، زیرا انتظارات مخاطبانشان در اوج است. در چهار آخرین آهنگ، لیندا و مایکل هاچئون این موضوع را از طریق آثار متاخر برخی از بزرگترین آهنگسازان جهان بررسی می کنند.

جوزپه وردی (1813-1901)، ریچارد اشتراوس (1864-1864) 1949)، اولیویه مسیه (1908-1992)، و بنجامین بریتن (1913-1976) همگی در اواخر عمر اپرا نوشتند، قطعاتی که پاسخ های منحصر به فردی را به چالش های پیری نشان می دهند. وردی Falstaff، تنها موفقیت کمدی او، با معرفی آهنگسازان جوان ایتالیایی به مدل جدیدی از موسیقی ملی، با تأثیر ریچارد واگنر مبارزه کرد. از سوی دیگر، اشتراوس که با مشکلات شخصی و سیاسی در آلمان نازی دست و پنجه نرم می کرد، خود انعکاسی Capricio را ساخت که «بررسی زندگی» اپرا و میراث خودش است. اگرچه این کار او را از نظر جسمی و روحی خسته کرد، اما مسیان در هفتاد و پنج سالگی تنها اپرای خود را به پایان رساند، Saint François d'Assise، که اوج کار او را رقم زد. در همین حال، بریتن، که از مشکلات قلبی رنج می برد، تا زمانی که شاهکار خود، مرگ در ونیز را به پایان رساند، از عمل جراحی خودداری کرد. برای هر چهار آهنگساز، سن، به دور از کاهش قدرت خلاقانه آنها، انگیزه ای برای برخی از بهترین دستاوردهای آنها ایجاد کرد.

با برخورد ماهرانه خود با سالهای پایانی و کارهای این آهنگسازان، چهار آهنگ آخر I> نگاهی ارزشمند به چالش‌ها و فرصت‌هایی ارائه می‌دهد که با بزرگ‌تر شدن هنرمندان، خود را نشان می‌دهند.

Aging and creativity can seem a particularly fraught relationship for artists, who often face age-related difficulties as their audience’s expectations are at a peak. In Four Last Songs, Linda and Michael Hutcheon explore this issue via the late works of some of the world’s greatest composers.

Giuseppe Verdi (1813–1901), Richard Strauss (1864–1949), Olivier Messiaen (1908–92), and Benjamin Britten (1913–76) all wrote operas late in life, pieces that reveal unique responses to the challenges of growing older. Verdi’s Falstaff, his only comedic success, combated Richard Wagner’s influence by introducing young Italian composers to a new model of national music. Strauss, on the other hand, struggling with personal and political problems in Nazi Germany, composed the self-reflexive Capriccio, a “life review” of opera and his own legacy. Though it exhausted him physically and emotionally, Messiaen at the age of seventy-five finished his only opera, Saint François d’Assise, which marked the pinnacle of his career. Britten, meanwhile, suffering from heart problems, refused surgery until he had completed his masterpiece, Death in Venice. For all four composers, age, far from sapping their creative power, provided impetus for some of their best accomplishments.

With its deft treatment of these composers’ final years and works, Four Last Songs provides a valuable look at the challenges—and opportunities—that present themselves as artists grow older.