Flexible Syntax: A Theory of Case and Arguments

اکثر نظریه های زبانی فرض می کنند که هر رابطه دستوری در یک پیکربندی ساختاری منحصر به فرد ایجاد می شود. نیلمن و ویرمن با این دیدگاه مخالفت می‌کنند و برای رویکردی انعطاف‌پذیرتر بر اساس ملاحظات مفهومی و داده‌هایی که عمدتاً، اما نه منحصراً، از زبان‌های آلمانی گرفته شده‌اند، بحث می‌کنند. تحلیل‌های عمیق پدیده‌های ترتیب کلمات و همچنین تعمیم‌های دیاکرونیک و گونه‌شناختی انگیزه ارزیابی مجدد نقش مورد در طرح استدلال‌ها است. نشان داده شده است که Case یک پایه نحوی برای تفسیر موضوعی فراهم می‌کند، چیزی که در دستور زبانی که موقعیت‌های تتا ثابت را اجازه نمی‌دهد ضروری است. بنابراین، این مطالعه نه تنها یک جایگزین واقعی برای بسیاری از مفروضات استاندارد ارائه می‌کند، بلکه توضیح می‌دهد که چرا باید چیزی به عنوان مورد در زبان طبیعی وجود داشته باشد.

Most linguistic theories assume that each grammatical relation is established in a unique structural configuration. Neeleman and Weerman take issue with this view, arguing for a more flexible approach on the basis of conceptual considerations and data taken mostly, but not exclusively, from the Germanic languages. In-depth analyses of word order phenomena as well as diachronic and typological generalizations motivate a re-evaluation of the role of case in the projection of arguments. Case is shown to provide a syntactic foothold for thematic interpretation, something which is necessary in a grammar that does not allow fixed theta-positions. Thus, this study does not only offer a genuine alternative to many standard assumptions, it also explains why there should be such a thing as case in natural language.