Fire Road

برو بیرون! اجرا کن! ما باید این مکان را ترک کنیم! قراره کل این جا رو خراب کنن! برو بچه ها اول بدو! همین حالا برو!

این فریادهای پایانی بود که کیم فوک 9 ساله قبل از فروپاشی دنیایش در شعله های آتش شنید - قبل از اینکه بمب های ناپالم از آسمان فرو بریزند، لباس هایش را سوزانده و در اعماق پوستش فرو بپاشد. این لحظه ای است که برای همیشه ثبت شده است، تصویری نمادین که ترسناک و خشونت جنگ ویتنام را تعریف می کند. کیم در سردخانه مرده رها شد. هیچ کس انتظار نداشت که او از این حمله جان سالم به در ببرد. ناپالم به معنای آتش و آتش به معنای مرگ بود.

بر خلاف همه احتمالات، کیم زندگی کرد—اما سفر او به سوی شفا تازه شروع شده بود. وقتی بمب‌های ناپالم افتاد، همه چیزهایی که کیم می‌دانست و به آنها تکیه می‌کرد، همراه با آنها منفجر شد: خانه‌اش، آزادی کشورش، معصومیت و شادی دوران کودکی‌اش. سال‌های آتی با درمان‌های طاقت‌فرسا برای سوختگی‌های او و دردهای جسمی بی‌رحمانه در سراسر بدنش مشخص می‌شد، که همیشه یادآور آن روز وحشتناک بود. کیم...