Fact Proposition Event

«پترسون یکی از مقامات یک صنعت فلسفی و زبانی است که در دهه 1960 با کار وندلر در مورد نامگذاری آغاز شد. زبان‌های طبیعی از نظر نحوی و معنایی بین انواع مختلفی از آنچه که می‌توان «موجودات پیروندی» نامید - رویدادها، فرآیندها، حالت‌ها، قضایا، حقایق، ... که همه با اسم‌های جمله‌ای از انواع مختلف به آنها اشاره می‌شود، تمایز قائل می‌شوند. فیلسوفان هزاران سال است که نگران هستی شناسی چنین چیزها یا «چیزهایی» بوده اند، اما تا بیست سال پیش همه شواهد زبانی مفید را نادیده می گرفتند. وندلر نه تنها شروع به درست کردن تمایزات کرد، بلکه سؤالات خاص تر و جالب تری را دنبال کرد، مانند این که رابطه علیت به چه نهادهایی مربوط می شود (رویدادها؟ حقایق؟). و آن از اشیاء معرفت و اعتقاد. اما کار وندلر فقط یک شروع بود و پترسون از آن زمان تا کنون این کار را از نظر فلسفی و زبانی ادامه داده است. رویداد پیشنهاد واقعیت وضعیت هنر را در مورد موجودیت‌های جراندیو تشکیل می‌دهد که با جزئیات دقیق از آن دفاع می‌شود.
هستی‌شناسی پترسون فقط حقایق، گزاره‌ها و رویدادها را دارد که به دقت از یکدیگر متمایز می‌شوند. از جمله دستاوردهای خاص تر او عبارتند از: برخورد خوب با تمایز زبان شناس بین ساخت های «فاکتور» و غیرفاکتور. یک نظریه مفصل درباره موضوعات و اشیاء علیت که به خوبی بر نظریه کنش تأثیر می گذارد. یک استدلال جالب که واقعیت، گزاره، وقایع ایده های فطری در انسان هستند. نظریه رویدادهای پیچیده (با مفاهیمی برای قانون و فلسفه حقوق)؛ و تصویری کلی از نحو و معنایی جملات علی و جملات عملی. اگرچه پترسون آنها را در اینجا دنبال نمی کند، مفاهیم روشن و قابل توجهی برای فلسفه علم، به ویژه برای درک ما از علیت علمی، تبیین علی و تشبیه قانون وجود دارد.
پروفسور ویلیام لیکن، دانشگاه کارولینای شمالی، چپل هیل

`Peterson is an authority of a philosophical and linguistic industry that began in the 1960s with Vendler's work on nominalization. Natural languages distinguish syntactically and semantically between various sorts of what might be called `gerundive entities' - events, processes, states of affairs, propositions, facts, ... all referred to by sentence nominals of various kinds. Philosophers have worried for millennia over the ontology of such things or `things', but until twenty years ago they ignored all the useful linguistic evidence. Vendler not only began to straighten out the distinctions, but pursued more specific and more interesting questions such as that of what entities the causality relation relates (events? facts?). And that of the objects of knowledge and belief. But Vendler's work was only a start and Peterson has continued the task from then until now, both philosophically and linguistically. Fact Proposition Event constitutes the state of the art regarding gerundive entities, defended in meticulous detail.
Peterson's ontology features just facts, proposition, and events, carefully distinguished from each other. Among his more specific achievements are: a nice treatment of the linguist's distinction between `factive' and nonfactive constructions; a detailed theory of the subjects and objects of causation, which impinges nicely on action theory; an interesting argument that fact, proposition, events are innate ideas in humans; a theory of complex events (with implications for law and philosophy of law); and an overall picture of syntax and semantics of causal sentences and action sentences. Though Peterson does not pursue them here, there are clear and significant implications for the philosophy of science, in particular for our understanding of scientific causation, causal explanation and law likeness.'
Professor William Lycan, University of North Carolina, Chapel Hill