Excommunication: Three Inquiries in Media and Mediation

 

در سه مقاله مرتبط، تکفیر این موضوع دست نیافتنی را با نگاه کردن به میانجیگری در مواجهه با تبعید، طرد و بدعت، و با تأمل در احتمالات ارتباط با فراتر از بزرگ نخست، گالووی یک نظریه اصلی میانجیگری را بر اساس ادبیات و فلسفه کلاسیک ارائه می‌کند و از هرمس، آیریس و خشم برای ترسیم سه مورد از رایج‌ترین شیوه‌های میانجی‌گری امروزی استفاده می‌کند - میانجی‌گری به‌عنوان مبادله، به‌عنوان روشنگری، و به‌عنوان شبکه. سپس، تاکر با بررسی مفهوم تکفیر از طریق پیوند مخفی بین ژانر وحشت مدرن و عرفان قرون وسطایی، جسورانه از طرح طبقه بندی گالووی فراتر می رود. تاکر با ترسیم مسیری از نمونه‌هایی از H.P. Lovecraft گرفته تا Meister Eckhart، مواردی را بررسی می‌کند که فرد با افراد غیرقابل دسترس ارتباط برقرار می‌کند یا با آن‌ها ارتباط برقرار می‌کند، و برای تأکید بر غیرقابل‌دسترسی بودن آن‌ها، چنین حالت‌هایی از میانجی‌گری را «آشکار» یا «عجیب» می‌نامد. در نهایت، وارک شاعرانگی ازدحام خشمگین را به عنوان یک سیاست عجیب بدعت که هم از نظریه رسانه و هم از چپ سنتی منحرف می‌شود، تداعی می‌کند. او نظریه‌ای انتقادی ارائه می‌کند که بدعت را گرامی می‌دارد و با نظریه‌هایی که اکنون سنت پل را ستایش می‌کنند، متمایز است. /I> نگاهی اجمالی به قلمرو غیرانسان ارائه می‌کند تا نظریه‌ای از میانجی‌گری مناسب با شرایط کنونی ما پیدا کنیم.

 

In three linked essays, Excommunication pursues this elusive topic by looking at mediation in the face of banishment, exclusion, and heresy, and by contemplating the possibilities of communication with the great beyond. First, Galloway proposes an original theory of mediation based on classical literature and philosophy, using Hermes, Iris, and the Furies to map out three of the most prevalent modes of mediation today—mediation as exchange, as illumination, and as network. Then, Thacker goes boldly beyond Galloway’s classification scheme by examining the concept of excommunication through the secret link between the modern horror genre and medieval mysticism. Charting a trajectory of examples from H. P. Lovecraft to Meister Eckhart, Thacker explores those instances when one communicates or connects with the inaccessible, dubbing such modes of mediation “haunted” or “weird” to underscore their inaccessibility. Finally, Wark evokes the poetics of the infuriated swarm as a queer politics of heresy that deviates from both media theory and the traditional left. He posits a critical theory that celebrates heresy and that is distinct from those that now venerate Saint Paul.

 

Reexamining commonplace definitions of media, mediation, and communication, Excommunication offers a glimpse into the realm of the nonhuman to find a theory of mediation adequate to our present condition.