Evolutionary Stasis and Change in the Dominican Republic Neogene

ظاهراً علم در نهایت توسط ماهیت جهان فیزیکی محدود شده است، به این معنی که قرار است تغییرات در روش‌ها و شیوه‌های علمی به دور از آن‌هایی باشد که سودمندی کمتری دارند و به سمت آن‌هایی باشد که آشکارتر، مفیدتر و سازنده‌تر از بینش‌های مربوط به جهان هستند. طبیعت آن جهان با این حال، در عمل، علم کمتر از هر قلمرو دیگری از تلاش های بشری در معرض مدها، تغییر فرهنگ و نوسانات آونگ نیست. این یکی از ویژگی‌های مهم علم است که باید در فضای کنونی کاهش بودجه دولتی (حداقل متناسب با تقاضا) و در نتیجه حساسیت دانشمندان فردی و کل رشته‌ها به تأثیرپذیری از اولویت‌های در حال تغییر بودجه در نظر گرفت. آژانس‌ها (حتی اگر طبق گفته‌های این سازمان‌ها، این اولویت‌ها در نهایت «از جامعه» باشد). جلد حاضر از چندین جنبه مهم گواهی بر تهدیدها و فرصت‌هایی است که چنین نوسانات فرهنگ علمی، هم برای یک محقق و هم برای یک حوزه وسیع‌تر ایجاد می‌کند. زمانی که تحقیقات علمی در نئوژن جمهوری دومینیکن بیش از یک قرن پیش آغاز شد، دیرینه‌شناسی اساساً یک رشته توصیفی بود که عمدتاً بر یافتن، توصیف و مستندسازی گونه‌های نشان‌داده‌شده در فسیل‌ها و (به ویژه در دیرینه‌شناسی بی‌مهرگان) بر استفاده از این گونه‌ها متمرکز بود. برای همبستگی دو نگاره ای. علیرغم ادغام موفقیت آمیز دیرینه شناسی در سنتز تکاملی مدرن در اواسط قرن بیستم (سیمپسون، 1944، 1953؛ جپسن و همکاران.

Science is supposedly ultimately constrained by the nature of the physical world, meaning that changes in scientific methods and practice are supposed to be away from those with less utility and toward those that are more revealing, useful, and productive of insights into the nature of that world. In practice, however, science is no less susceptible to fads, culture shifts, and pendulum swings than any other realm of human endeavor. This is an especially important feature of science to keep in mind in the present climate of shrinking government funding (at least in prop- tion to the demand) and the resulting susceptibility of individual scientists and entire disciplines to being influenced by the changing priorities of funding agencies (even if, as such agencies maintain, those priorities come ultimately “from the c- munity”). The present volume is in several important respects a testimonial to both the threats and opportunities that such scientific culture swings pose, both for the individual researcher and a wider field. When scientific research in the Dominican Republic Neogene began more than a century ago, paleontology was an essentially descriptive discipline, focused mainly on finding, describing, and documenting the taxa represented in the fossil record, and (especially in invertebrate paleontology) on using these taxa for bi- tratigraphic correlation. Despite the successful integration of paleontology into the Modern Evolutionary Synthesis in the middle of the twentieth century (Simpson, 1944, 1953; Jepsen et al.