Euphrates and Tigris, Mesopotamian Ecology and Destiny

دامنه و محدودیت‌های این کتاب من در اینجا سعی می‌کنم تاریخ طبیعی سرزمینی را که عمدتاً توسط دو رود بزرگ، فرات و دجله ایجاد شده و بر آن تسلط دارد، ارائه کنم. همه رودخانه ها دو عملکرد اصلی دارند که کاملاً متفاوت از دریاچه ها هستند. آنها آب و مواد فرسوده شده را گاهی در فواصل زیاد حمل می کنند. یونانیان زیرک که در قرن چهارم قبل از میلاد به اینجا نفوذ کردند، این سرزمین را بین النهرین، نامی مناسب نامیدند. این تنها منطقه در شرق نزدیک به جز مصر است که از رودخانه های بزرگ برخوردار است. نام دیگری که در دوران باستان ابداع شد «هلال حاصلخیز» بود که از مصر تا عراق امروزی امتداد داشت. هرودوت از حاصلخیزی خاک، فراوانی آب و شهرهای باشکوه بین النهرین شگفت زده شد. بنابراین نقش بیشتر برخی از رودخانه های بزرگ به عنوان کانون توسعه انسانی شناخته می شود. میل به گردآوری این کتاب از یک موتیف مشابه در کتاب نیل (1976) ناشی شد، پیوند پیچیده بین انسان و رودخانه.

Scope and limitations of this book I am trying here to present the natural history of a land largely created and dominated by two great rivers, the Euphrates and Tigris. All rivers have two main functions, quite different from lakes; they transport water and eroded material sometimes over large distances. The astute Greeks, who penetrated here in the 4th century B.C., called the land Mesopotamia, an apt name; it is the only region in the Near East, except Egypt, having the benefit of large rivers. Another name coined in antiquity was 'Fertile Crescent', stretching from Egypt to present day Iraq; Herodotus marvelled at the fertility of the soils, the abundance of water and the magnificent cities of Mesopotamia. Thus a further role of some great rivers is recognized as foci of human development. The desire to collate this book arose from a similar motif as in the Nile book (1976), the intricate connection between man and rivers.