Eugenic feminism: reproductive nationalism in the United States and India

آشا نادکارنی معتقد است که هرگاه فمینیست ها بر اساس توانایی بیولوژیکی زنان برای "تولید ملت" ادعای شهروندی می کنند، در یک پروژه اصلاح نژادی شرکت می کنند - تولید مثل را برخی تحریم می کنند و برخی دیگر آن را ممنوع می کنند. نادکارنی با استفاده از طیف گسترده ای از منابع از ایالات متحده و هند نشان می دهد که چگونه انگیزه حذفی اصلاح نژادی در شرایط فمینیسم ملی گرایانه گنجانده شده است.

نادکارنی ارتباطات بین فمینیسم های ملی گرای ایالات متحده و هند را از اواخر نوزدهم آشکار می کند. قرن تا دهه 1970، نشان می دهد که هر دو خواستار شهروندی فمینیستی با محوریت بدن تولید مثل به عنوان منشأ ملت هستند. او فمینیست‌های آمریکایی و هندی (و فمینیست‌ها) را به شیوه‌های تحریک‌آمیز و سازنده کنار هم قرار می‌دهد: رمان‌های اتوپیایی شارلوت پرکینز گیلمن، بازتولید اصلاح نژادی را شکلی حیاتی از تولید ملی می‌دانند. سخنرانی‌های سیاسی و شعر ساروجینی نایدو زنان هندی را به عنوان عوامل فعال مدرنیته ناسیونالیستی و فمینیستی پیش از مدرنیته غرب معرفی می‌کند. و کاترین مایو در سال 1927، مادر هند، به زنان سفیدپوست آمریکایی هشدار می دهد که تولید مثل هندی یک "تهدید جهانی" است. علاوه بر این، نادکارنی شکل مجدد نماد مادر هند را، برای اولین بار در فیلم محبوب خان در سال 1957 مادر هند و رمان کامالا مارکاندایا شهد در غربال در سال 1954 دنبال می کند. >، و بعداً در خودسازی ایندیرا گاندی به عنوان مادر هند در خلال وضعیت اضطراری از سال 1975 تا 1977.

با کشف تاریخ کم مطالعه شده از تعامل فمینیستی بین ایالات متحده و هند، فمینیسم اصلاح نژادی

من هم به درک ما از روابط پیچیده بین دو ملت و هم به فمینیسم معاصر عمق جدیدی می بخشم.

Asha Nadkarni contends that whenever feminists lay claim to citizenship based on women’s biological ability to “reproduce the nation” they are participating in a eugenic project—sanctioning reproduction by some and prohibiting it by others. Employing a wide range of sources from the United States and India, Nadkarni shows how the exclusionary impulse of eugenics is embedded within the terms of nationalist feminism.

Nadkarni reveals connections between U.S. and Indian nationalist feminisms from the late nineteenth century through the 1970s, demonstrating that both call for feminist citizenship centered on the reproductive body as the origin of the nation. She juxtaposes U.S. and Indian feminists (and antifeminists) in provocative and productive ways: Charlotte Perkins Gilman’s utopian novels regard eugenic reproduction as a vital form of national production; Sarojini Naidu’s political speeches and poetry posit liberated Indian women as active agents of a nationalist and feminist modernity predating that of the West; and Katherine Mayo’s 1927 Mother India warns white U.S. women that Indian reproduction is a “world menace.” In addition, Nadkarni traces the refashioning of the icon Mother India, first in Mehboob Khan’s 1957 film Mother India and Kamala Markandaya’s 1954 novel Nectar in a Sieve, and later in Indira Gandhi’s self-fashioning as Mother India during the Emergency from 1975 to 1977.

By uncovering an understudied history of feminist interactivity between the United States and India, Eugenic Feminism brings new depth both to our understanding of the complicated relationship between the two nations and to contemporary feminism.