دسترسی نامحدود
برای کاربرانی که ثبت نام کرده اند
برای ارتباط با ما می توانید از طریق شماره موبایل زیر از طریق تماس و پیامک با ما در ارتباط باشید
در صورت عدم پاسخ گویی از طریق پیامک با پشتیبان در ارتباط باشید
برای کاربرانی که ثبت نام کرده اند
درصورت عدم همخوانی توضیحات با کتاب
از ساعت 7 صبح تا 10 شب
ویرایش:
نویسندگان: Boileau Gilles
سری:
ISBN (شابک) : 2894485778, 9782894485774
ناشر: Septentrion
سال نشر: 2001
تعداد صفحات: 366
زبان: French
فرمت فایل : PDF (درصورت درخواست کاربر به PDF، EPUB یا AZW3 تبدیل می شود)
حجم فایل: 9 مگابایت
کلمات کلیدی مربوط به کتاب اتین چارتیه: خشم و اندوه یک میهن پرست درمان شده: تاریخ فرانسه اروپا زندگی نامه های جهانی اطلس های تاریخی و آثار مرجع تبارشناسی باستان شناسی رشته های دیگر دوره های بزرگ مضامین کتاب ها
در صورت تبدیل فایل کتاب Etienne Chartier : la Colere et le Chagrin d'un Cure Patriote به فرمت های PDF، EPUB، AZW3، MOBI و یا DJVU می توانید به پشتیبان اطلاع دهید تا فایل مورد نظر را تبدیل نمایند.
توجه داشته باشید کتاب اتین چارتیه: خشم و اندوه یک میهن پرست درمان شده نسخه زبان اصلی می باشد و کتاب ترجمه شده به فارسی نمی باشد. وبسایت اینترنشنال لایبرری ارائه دهنده کتاب های زبان اصلی می باشد و هیچ گونه کتاب ترجمه شده یا نوشته شده به فارسی را ارائه نمی دهد.
کشیش اتین چارتیه در طول زندگی خود مزاحم شد. او با اسقف ها، سرشناسان و روحانیون همکارش، به ویژه با آقایان سنت سولپیس درگیر شد. موعظه کرد، بسیار نوشت، سرگردان شد. تا لوئیزیانا و آکادیا. اما مهمتر از همه، او یک کشیش سخاوتمند، یک کشیش فداکار، یک کشیش ریشه دار در جامعه خود، حساس به مشکلات اهل محله اش بود. ، وکیل و معلم. سپس او توسط کشیش Painchaud به عنوان اولین مدیر کالج Sainte-Anne-de-la-Pocatière استخدام شد. در افتتاحیه این مؤسسه، در سپتامبر 1829، او سخنرانی کرد که عواقبی برای بقیه عمرش داشت. پیام واضح بود: از طریق تحصیلات ارائه شده در کالج ها است که کانادایی ها می توانند شکوفا شوند و خود را از امپراتوری "برتون ها" (انگلیسی) رهایی بخشند که انتظاری از آنها وجود ندارد. Curé of Saint-Benoît که ایده آل اوست. چارتیه که در زمان مشکلات سال 1837 به میهن پرستان پیوست، یک روز پس از نبرد سنت اوستاش کانادا سفلی را ترک کرد تا به ایالات متحده پناه برد، جایی که نقش بزرگی در جنبش میهن پرستانه ایفا کرد. سرانجام، ناامید از پاپینو و ناامید از هدفی که برای آن مبارزه کرده بود، برخلاف میل خود، شرایطی را که اسقف بورژه برای بازگشت به کشور و از سرگیری وظایف خود به عنوان کشیش محله تعیین کرده بود، پذیرفت، قبل از اینکه در تنهایی ناخوشایند بمیرد. کشیش متعهد، مبارزه مداوم با بی عدالتی، بیش از هر چیز مردی با دل بود، کسی که قبلاً در سال 1833 نوشت: "اگر روزی مردم ناراضی باشند، کشیش باید در کنار آنها باشد تا اشک های آنها را پاک کند."
Tout au long de sa vie, le curé Étienne Chartier a dérangé. Il a ferraillé avec les évêques, les notables et ses confrères du clergé, en particulier avec les Messieurs de Saint-Sulpice. Il a prêché, il a beaucoup écrit, il a erré. Jusqu''en Louisiane et en Acadie. Mais, avant tout, il a été un prêtre généreux, un pasteur dévoué, un curé enraciné dans son milieu, sensible aux problèmes de ses paroissiens.Avant de devenir prêtre, ce fils de la Côte-du-Sud fut d''abord journaliste, avocat et instituteur. Puis il fut recruté par le curé Painchaud pour être le premier directeur du collège de Sainte-Anne-de-la-Pocatière. À l''inauguration de cet établissement, en septembre 1829, il prononça un discours qui eut des conséquences sur le reste de sa vie. Le message était clair: c''est par l''éducation donnée dans les collèges que les Canadiens pourront s''épanouir et se libérer de l''empire des «Bretons» (Anglais) de qui il n''y a rien à attendre.Curé de Saint-Benoît dont l''idéal rejoint celui des patriotes au moment des troubles de 1837, Chartier quitta le Bas-Canada au lendemain de la bataille de Saint-Eustache pour se réfugier aux États-Unis où il joua un grand rôle dans le mouvement patriotique. Finalement, déçu par Papineau et désespérant de la cause pour laquelle il avait lutté, il accepta, contre son gré, les conditions imposées par Mgr Bourget pour rentrer au pays et reprendre ses fonctions de curé, avant de mourir dans une solitude malheureuse.Ce prêtre engagé, sans cesse en lutte contre l''injustice, était avant tout un homme de coeur, lui qui, déjà en 1833, écrivait: «Si un jour le peuple devait être malheureux, le prêtre devra être à ses côtés pour essuyer ses larmes.»