Ethics and Archaeological Praxis

بازیابی تاریخی بودن و کثرت اخلاق باستان شناسی وظیفه ای است که این کتاب به آن اختصاص یافته است. تأکید آن بر پراکسیس شرایط تاریخی اخلاق را اصلاح می کند. با انجام این کار، نشان می‌دهد که امروزه یک اخلاق چندفرهنگی (که گاهی اوقات «عمومی» نیز نامیده می‌شود) در این رشته به چشم می‌خورد. باستان‌شناسی با درگیر کردن جوامع «به‌گونه‌ای متفاوت»، صراحتاً دیدگاهی اخلاقی اتخاذ کرده است و ظاهراً در تلاش برای غلبه بر هستی‌شناسی و متافیزیک استعماری خود است. در این سناریوی جدید، احترام به سایر سیستم‌ها/جهان‌بینی‌های تاریخی و مسئولیت اجتماعی برجسته به نظر می‌رسد. اخلاقی بودن از نظر باستان شناسی در زمینه چندفرهنگی اجباری شده است، به طوری که اکثر انجمن های باستان شناسی حرفه ای، بین المللی و ملی اصول اخلاقی را به عنوان نیروهای راهنما در پشت باز بودن خود نسبت به بخش های اجتماعی دارند که به طور سنتی توسط اعمالشان نادیده گرفته شده یا به حاشیه رانده شده اند. این اخلاق جدید قدرتمند - جدید بودن آن تا حد زیادی بر این اساس استوار است که اولین بار است که اخلاق باستان شناسی به صراحت بیان می شود، گویی قبلاً وجود نداشته است - از مراکز کلان شهرها سرچشمه می گیرد، اما در جاهای دیگر پذیرفته می شود. در این رابطه، ارزش بررسی ماهیت اخلاق غالب چندفرهنگی در شیوه های انضباطی را دارد، زیرا (الف) حداقل مشکوک است که همزمان باستان شناسی با نیازهای سرمایه داری/بازار پسامدرن هماهنگ شده باشد، و (ب) نظم و انضباط. (همراه با اصول اخلاقی آن) در سراسر جهان توسط سازمان های مردمی و جنبش های اجتماعی مورد مناقشه قرار می گیرد. آیا باستان شناسی می تواند همزمان با تقویت رابطه خود با بازار و سرمایه داری، اصول اخلاقی متعهد اجتماعی نیز داشته باشد؟ آیا این تصادف صرفاً تصادفی است یا از قوانین ساختاری تری تبعیت می کند؟ مقاله‌های این کتاب سعی می‌کنند با بررسی زمینه‌های مبتنی بر پراکسیس که در آن اخلاق باستان‌شناسی آشکار می‌شود، به این دو سؤال پاسخ دهند.

Restoring the historicity and plurality of archaeological ethics is a task to which this book is devoted; its emphasis on praxis mends the historical condition of ethics. In doing so, it shows that nowadays a multicultural (sometimes also called “public”) ethic looms large in the discipline. By engaging communities “differently,” archaeology has explicitly adopted an ethical outlook, purportedly striving to overcome its colonial ontology and metaphysics. In this new scenario, respect for other historical systems/worldviews and social accountability appear to be prominent. Being ethical in archaeological terms in the multicultural context has become mandatory, so much that most professional, international and national archaeological associations have ethical principles as guiding forces behind their openness towards social sectors traditionally ignored or marginalized by their practices. This powerful new ethics—its newness is based, to a large extent, in that it is the first time that archaeological ethics is explicitly stated, as if it didn’t exist before—emanates from metropolitan centers, only to be adopted elsewhere. In this regard, it is worth probing the very nature of the dominant multicultural ethics in disciplinary practices because (a) it is at least suspicious that at the same time archaeology has tuned up with postmodern capitalist/market needs, and (b) the discipline (along with its ethical principles) is contested worldwide by grass-roots organizations and social movements. Can archaeology have socially committed ethical principles at the same time that it strengthens its relationship with the market and capitalism? Is this coincidence just merely haphazard or does it obey more structural rules? The papers in this book try to answer these two questions by examining praxis-based contexts in which archaeological ethics unfolds.