Ereigniskritik: Zu einer Grundfigur der Moderne bei Kant

در مدرنیته فلسفی، مفهوم رویداد به همان اندازه که بر خلاف آن متمرکز است، توسعه می یابد. تا به امروز، دیدگاه‌های طبیعت‌گرایانه و ضد طبیعت‌گرایانه درباره این رویداد، عمدتاً در امتداد «شکاف قاره‌ای» به‌طور ضد‌نومی مخالف هستند. در حالی که یک مفهوم رویدادی از رویدادهای کاملاً معین علّی در بخشی از فلسفه تحلیلی غالب است، فلسفه قاره ای (پسا) پدیدارشناختی به مفهوم رویدادی گرایشی ضد طبیعت گرایانه از عدم تعین و گسست یا تغییر رادیکال است. پژوهش حاضر با نقد رویدادی مبتنی بر کانت (و تشخیص او مبنی بر ضدیت بنیادی رویدادها، که برای مدرنیته معتبر است)، هم علیه بی اهمیت جلوه دادن طبیعت گرایانه رویداد و هم هذل انگاری ضد طبیعت گرایانه و در نهایت ایده آلیستی آن بحث می کند. در عوض، یک واقع گرایی انتقادی از رویداد مورد بحث قرار می گیرد که سازگاری عدم تعین و عزم را به طور پیوسته مفهوم سازی می کند. نشان داده شده است که هنجارگرایی را می توان در سطح معرفتی، اخلاقی و زیبایی‌شناختی به روشی حساس به اقتضا در نظر گرفت، بدون اینکه ادعای الزام‌آوری عینی کنار گذاشته شود.

Der Begriff des Ereignisses wird in der philosophischen Moderne so zentral wie kontrar entwickelt. Naturalistische und antinaturalistische Auffassungen des Ereignisses stehen sich, meist entlang des "continental divide," bis heute antinomisch gegenuber. Wahrend auf Seiten der analytischen Philosophie ein Ereigniskonzept kausal volldeterminierter Geschehnisse vorherrschend ist, zielt die (post)phanomenologische Kontinentalphilosophie auf ein tendenziell antinaturalistisches Ereigniskonzept der radikalen Indetermination und Diskontinuitat bzw. Alteritat. Mit einer an Kant (und dessen fur die Moderne gultige Diagnose einer fundamentalen Ereignisantinomie) gewonnen Ereigniskritik argumentiert vorliegende Studie sowohl gegen die naturalistische Trivialisierung des Ereignisses als auch gegen dessen antinaturalistische, letztlich idealistische Hyperbolisierung. Stattdessen wird fur einen kritischen Realismus des Ereignisses argumentiert, welcher die Vertraglichkeit von Indetermination und Determination konsistent konzeptualisiert. Gezeigt wird, dass Normativitat auf epistemischer, ethischer und asthetischer Ebene kontingenzsensibel gedacht werden kann, ohne dass deshalb doch der Anspruch auf objektive Verbindlichkeit aufzugeben ist.