Erased: A History of International Thought Without Men

چگونه یک زمینه ساخته شده بر روی کار فکری و تخصص زنان آنها را پاک کرد

حوزه آکادمیک روابط بین الملل تاریخ خود را به عنوان پروژه ای از مردان سفید پوست نخبه ارائه می دهد. و با این حال ، زنان نقش برجسته ای در ایجاد این زمینه جدید رشته ای داشتند. در پاک شده ، پاتریشیا اوونز نشان می دهد که ، از زمان آغاز آن در اوایل قرن بیستم ، روابط بین الملل به کار فکری زنان و تخصص آنها در مورد موضوعاتی مانند امپراتوری و دولت استعمار ، سازمان دهنده های ضد علت ، قدرتهای غیر غربی و سازمان های بین المللی متکی بود. در واقع ، زنان از جمله متفکران برجسته بین المللی دوره بودند ، و شکل دادن به پیشرفت این حوزه به عنوان دانشمندان ، روزنامه نگاران و روشنفکران عمومی-و به عنوان همسران دگرجنسگرا و شرکای همجنسگرا صمیمی ، طراحی شده اند. نظم و انضباط در انگلیس. او می یابد که ایده ها و تأثیر زنان ابتدا به حاشیه رانده شده و بعداً کم ارزش ، نادیده گرفته و پاک می شود. با بررسی نقش هایی که برخی از مهمترین متفکران زن در این زمینه از جمله Margery Perham ، Merze Tate ، Eileen Power ، Margaret Cleeve ، Coral Bell و Susan Strange بازی کرده اند ، میراث فکری و نهادی سوء رفتار و نژادپرستی را ردیابی می کند. او استدلال می کند که ایجاد روابط بین الملل یک پروژه بسیار جنسیتی و نژادی بود که نتوانست کثرت را در مقیاس جهانی درک کند. تصدیق این شکست فکری و بازیابی تاریخچه زنان در این زمینه ، به منابع احتمالی برای تجدید آن اشاره می کند.

How a field built on the intellectual labor and expertise of women erased them

The academic field of international relations presents its own history as largely a project of elite white men. And yet women played a prominent role in the creation of this new cross-disciplinary field. In Erased, Patricia Owens shows that, since its beginnings in the early twentieth century, international relations relied on the intellectual labour of women and their expertise on such subjects as empire and colonial administration, anticolonial organising, non-Western powers, and international organisations. Indeed, women were among the leading international thinkers of the era, shaping the development of the field as scholars, journalists, and public intellectuals—and as heterosexual spouses and intimate same-sex partners.

Drawing on a wide range of archival sources, and weaving together personal, institutional, and intellectual narratives, Owens documents key moments and locations in the effort to forge international relations as a separate academic discipline in Britain. She finds that women’s ideas and influence were first marginalised and later devalued, ignored, and erased. Examining the roles played by some of the most important women thinkers in the field, including Margery Perham, Merze Tate, Eileen Power, Margaret Cleeve, Coral Bell, and Susan Strange, Owens traces the intellectual and institutional legacies of misogyny and racism. She argues that the creation of international relations was a highly gendered and racialised project that failed to understand plurality on a worldwide scale. Acknowledging this intellectual failure, and recovering the history of women in the field, points to possible sources for its renewal.