EMI Films and the Limits of British Cinema

این کتاب اولین کتاب در نوع خود است که توسعه یکی از بزرگترین و مهم ترین شرکت های تاریخ سینمای بریتانیا، EMI Films را دنبال می کند. از سال 1969 تا پایان نهایی خود در سال 1986، EMI بسیاری از آثار کلیدی دهه هفتاد و هشتاد سینمای بریتانیا را تولید کرد، از درام های خانوادگی محبوب مانند کودکان راه آهن (لیونل جفریز، 1970) تا تحسین شده منتقدان. موفقیت های هنری مانند بیمارستان بریتانیا (لینندسی اندرسون، 1982). با این حال، نقش EMI در این تولیدات تنها به عنوان پاورقی در تاریخ کلی سینمای بریتانیا به صورت حاشیه ای ثبت شده است. دلایل این غفلت انتقادی سؤالات مهمی را در مورد فرآیندهای درگیر در ایجاد قوانین فرهنگی و تعریف فرهنگ ملی ایجاد می کند. این کتاب استدلال می کند که ماهیت بی شکل EMI به عنوان یک شرکت فیلم فراملی منجر به حذف آن از این تاریخ شده است و آن را به موضوعی ایده آل برای کشف "محدودیت های" سینمای بریتانیا تبدیل کرده است.

This book is the first of its kind to trace the development of one of the largest and most important companies in British cinema history, EMI Films. From 1969 to its eventual demise in 1986, EMI would produce many of the key works of seventies and eighties British cinema, ranging from popular family dramas like The Railway Children (Lionel Jeffries, 1970) through to critically acclaimed arthouse successes like Britannia Hospital (Lindsay Anderson, 1982). However, EMI’s role in these productions has been recorded only marginally, as footnotes in general histories of British cinema. The reasons for this critical neglect raise important questions about the processes involved in the creation of cultural canons and the definition of national culture. This book argues that EMI’s amorphous nature as a transnational film company has led to its omission from this history and makes it an ideal subject to explore the ‘limits’ of British cinema.