Embracing Protestantism: Black Identites in the Atlantic World

"اولین مطالعه ای که در مقیاس اطراف آتلانتیک بررسی کرد که چگونه گرویدن به مسیحیت آفریقایی-پروتستانی "مسیری میانی" بین هویت های نژادپرستانه آفریقایی طرد شده و هویت های کریول آتلانتیک تخریب شده را تشویق کرد." - داگلاس بی چمبرز، نویسنده کتاب دیاسپورای ایگبو در عصر تجارت برده
 
در آغوش پروتستانیسم، جان کاترون استدلال می کند که مردم آفریقایی تبار در آمریکا که مسیحیت پروتستانی را در طول قرن هجدهم تبدیل به آمریکایی آفریقایی تبار نشد، بلکه در عوض هویت آتلانتیک-آفریقایی سیال تری را به خود گرفت. در آن زمان آمریکا سرزمین بردگی و برتری سفیدپوستان بود، جایی که شهروندی و تحرک اقتصادی برای اکثر رنگین پوستان ممنوع بود. در مقابل، جهان آتلانتیک امکان دسترسی به جنبش رو به رشد لغو لغو در اروپا را فراهم کرد.
           
کاترون بررسی می کند که چگونه جهان آتلانتیک گسترده تر اجازه عضویت در کلیساهای انجیلی فرا آتلانتیک را می دهد که به رنگین پوستان قدرت بی سابقه ای در اجتماعات محلی خود و تماس با سیاه پوستان می دهد. مسیحیان در غرب و مرکز آفریقا. همچنین از کلیساهای بزرگ سیاهپوست که سپس در کارائیب در حال توسعه بودند و از مبلغان سیاهپوست الهام گرفت. بر خلاف کریول های از بین رفته که سعی در ادغام با فرهنگ سفیدپوستان داشتند، رنگین پوستانی که پروتستان شدند «آفریقایی های آتلانتیک» بودند که از سنت های مذهبی متعدد برای احیای ارتباطات فرهنگی و قومی استفاده کردند. و این ناهمگونی مذهبی روش بسیار مهمی بود که مسیحیان سیاه‌پوست انگلیسی زبان در برابر برده‌داری مقاومت کردند.

“The first study to consider, on a circum-Atlantic scale, how conversion to Afro-Protestant Christianity encouraged a ‘middle path’ between exclusionist ethnic African identities and deracinated Atlantic creole identities.”—Douglas B. Chambers, author of The Igbo Diaspora in the Era of the Slave Trade
 
In Embracing Protestantism, John Catron argues that people of African descent in America who adopted Protestant Christianity during the eighteenth century did not become African Americans but instead assumed more fluid Atlantic-African identities. America was then the land of slavery and white supremacy, where citizenship and economic mobility were off-limits to most people of color. In contrast, the Atlantic World offered access to the growing abolitionist movement in Europe.
           
Catron examines how the wider Atlantic World allowed membership in transatlantic evangelical churches that gave people of color unprecedented power in their local congregations and contact with black Christians in West and Central Africa. It also channeled inspiration from the large black churches then developing in the Caribbean and from black missionaries. Unlike deracinated creoles who attempted to merge with white culture, people of color who became Protestants were “Atlantic Africans,” who used multiple religious traditions to restore cultural and ethnic connections. And this religious heterogeneity was a critically important way black Anglophone Christians resisted slavery.