Eignungsprognose und Ausbildungserfolg: Untersuchungen über den Wert verschiedener Ausleseverfahren zur Prognose des Lehrerfolges in gewerblichen Berufen

ایده بهینه‌سازی منطقی رابطه بین توانایی‌های فردی و الزاماتی که فعالیت‌ها یا حرفه‌های مختلف برای افراد ایجاد می‌کنند احتمالاً به قدمت جامعه بشری است. با این حال، تشخیص استعدادهای روانشناختی شغلی تنها از ابتدای قرن حاضر به صورت سیستماتیک مورد استفاده قرار گرفته است. توسعه روش شناختی آن ارتباط نزدیکی با روانشناس آلمانی هوگو مونستربرگ دارد که در سال 1892 به ایالات متحده مهاجرت کرده بود. انتشارات او، حتی قبل از جنگ جهانی اول، توانست این بینش را در آلمان گسترش دهد که می توان اظهارات کمی در مورد مناسب بودن را تضمین کرد و روش‌های معاینه برای سودمندی آنها به عنوان پیش‌آگهی برای زندگی حرفه‌ای برای تأیید تجربی موفقیت آن استفاده می‌شود (MüNsTERBERG، 1912، 1914). با این حال، در سال‌های بعد، این رویکرد کمی به طور فزاینده‌ای به نفع رویکرد «ویژگی کار» کل‌نگر نادیده گرفته شد و به دلیل نامناسب بودن آن برای توصیف پدیده‌های روان‌شناختی رد شد. تنها پس از جنگ جهانی دوم - از طریق تأثیر ادبیات آمریکایی - مردم آلمان دوباره شروع به عینیت بخشیدن به روش های تشخیصی کردند و معیارهای تجربی سخت گیرانه تری را هنگام ساختن آزمایش ها اعمال کردند. از اولین رویکردهای نظری توسط وایلد (1949) و کار مؤسسه او در گوتینگن (مانند AMT HAUER، 1953)، از طریق کتاب درسی پایه G. A. LIENERTS [42]، تا کارهای نظری آزمایشی جدیدتر (فیشر، 1968)، این حوزه مسئله است. موضوع بحث پر جنب و جوشی است که منجر به یک سری بررسی های آزمایشی روی رویه های موجود شده است [7, 8,26,30,36,37,57].

Der Gedanke, die Beziehung zwischen individuellen Fähigkeiten und Anforderungen, die verschiedene Tätigkeiten oder Berufe an den Menschen stellen, auf rationalem Wege zu optimieren, ist vermutlich so alt wie die menschliche Gesellschaft. In systematischer Weise wird berufspsychologische Eignungsdiagnostik jedoch erst seit Anfang dieses Jahrhunderts betrieben. Ihre methodische Entwicklung ist eng mit dem bereits 1892 nach den USA ausgewanderten deutschen Psychologen HUGO MÜNSTERBERG ver­ bunden, dessen Veröffentlichungen auch in Deutschland schon vor dem Ersten Welt­ krieg die Einsicht verbreiten konnten, Eignungsaussagen quantitativ abzusichern und die verwendeten Untersuchungsverfahren auf ihre Brauchbarkeit als Prognostikum des beruflichen Erfolgs empirisch zu überprüfen (MüNsTERBERG, 1912, 1914). Diese quantitative Einstellung wurde in der Folgezeit jedoch mehr und mehr zugunsten einer ganzheitlich »arbeitscharakterologischen« Betrachtungsweise vernachlässigt und wegen ihrer vermeintlichen Unangemessenheit zur Beschreibung psychischer Phäno­ mene abgelehnt (POPPELREUTER, 1923; HISCHE, 1926; GIESE, 1927). Erst nach dem Zweiten Weltkrieg - durch den Einfluß amerikanischer Literatur - begann man in Deutschland wieder, diagnostische Verfahren zu objektivieren und bei der Konstruktion von Tests strengere empirische Kriterien anzulegen. Seit den ersten theoretischen An­ sätzen durch WILDE (1949) und den Arbeiten aus seinem Göttinger Institut (z. B. AMT­ HAUER, 1953), über G. A. LIENERTS grundlegendem Lehrbuch [42], bis zu neueren test­ theoretischen Arbeiten (FISCHER, 1968), befindet sich dieser Problemkreis in reger Dis­ kussion, die zu einer Reihe von Bewährungskontrollen auch an bereits bestehenden Verfahren führte [7, 8,26,30,36,37,57].