Egypt’s Football Revolution: Emotion, Masculinity, and Uneasy Politics

فوتبال هم نمادی از قدرت دولت مبارک و هم یکی از اجزای سازنده هویت ملی آن است، به عنوان زمینی حاصلخیز برای مصریان برای مقابله با سرنگونی رژیم در جریان انقلاب 2011 عمل کرد. با کمک دولت، قدردانی از فوتبال در مصر در اواخر دهه 2000 به اوج خود رسید. با این حال، پس از سقوط مبارک، هواداران حمایت قبلی خود را زیر سوال بردند و خواهان یک فوتبال اصلاح شده برای کشوری جدید و پس از انقلاب شدند.

در انقلاب فوتبال مصر span>، کارل رومل سیاست فوتبال را به عنوان فضایی برای مصریان عادی و نیروهای دولتی بررسی می کند تا در مورد شوونیسم مردانه مصری مذاکره کنند. او بر اساس بحث خود بر اساس چندین سال کار میدانی با هواداران، بازیکنان، روزنامه‌نگاران و مربیان، توجه فزاینده‌ای را که در دوران مبارک به فوتبال شده بود، بررسی می‌کند. نابودی آن با قیام های سال 2011 و قتل عام پورت سعید در سال 2012، که هفتاد و دو هوادار کشته شدند. و توانبخشی اخیر آن طرفداران فوق العاده سازمان یافته و فداکار قاهره از طریق فعالیت های ضد رژیم خود، به چالش کشیدن سبک های قبلی هواداری و ایجاد پیوندهای قابل مشاهده بین ورزش و سیاست، به یک نیروی انقلابی کلیدی تبدیل شدند. با افزایش جذابیت فوتبال، مفاهیم جایگزین مردانگی، احساسات و سیاست برای مطالبه یا جلوگیری از انقلاب و اصلاحات مطرح شد.

Both a symbol of the Mubarak government’s power and a component in its construction of national identity, football served as fertile ground for Egyptians to confront the regime’s overthrow during the 2011 revolution. With the help of the state, appreciation for football in Egypt peaked in the late 2000s. Yet after Mubarak fell, fans questioned their previous support, calling for a reformed football for a new, postrevolutionary nation.

In Egypt’s Football Revolution, Carl Rommel examines the politics of football as a space for ordinary Egyptians and state forces to negotiate a masculine Egyptian chauvinism. Basing his discussion on several years of fieldwork with fans, players, journalists, and coaches, he investigates the increasing attention paid to football during the Mubarak era; its demise with the 2011 uprisings and 2012 Port Said massacre, which left seventy-two fans dead; and its recent rehabilitation. Cairo’s highly organized and dedicated Ultras fans became a key revolutionary force through their antiregime activism, challenging earlier styles of fandom and making visible entrenched ties between sport and politics. As the appeal of football burst, alternative conceptions of masculinity, emotion, and politics came to the fore to demand or prevent revolution and reform.