Efficiency versus Sustainability in Dynamic Decision Making: Advances in Intertemporal Compromising

به همه کسانی که به من آموختند و به همه کسانی که خواهند آموخت. در طول پانزده سال گذشته، مفاهیم کارایی و پایداری، بیش از هر چیز دیگری، بر بحث آکادمیک و عمومی در مورد تخصیص بین زمانی منابع، به ویژه در مورد اقتصاد رشد و محیط زیست تأثیر گذاشته است. این رساله رسماً این مفاهیم را با استفاده از ساخت یک هدف مسیری توسعه داده و در مقابل آن قرار می‌دهد، که در اینجا همراه با پیامدهای آن، به‌عنوان یک پیشروی طبیعی بر هدف اسکالر کلاسیک توسعه می‌یابد. در جریان این مطالعه مشخص می شود که کارایی و پایداری به هیچ وجه یکسان نیستند، زیرا کارایی از یک سو مفهومی برای پرهیز از رفتارهای بیهوده است و پایداری از سوی دیگر مفهومی برای تضمین این امر است. سطوح آرمان بحرانی، که معمولاً منعکس کننده آرزوی بقا هستند، حفظ می شوند. با این وجود، بر خلاف آنچه که ممکن است فرض شود، این دو مفهوم به طور کلی راه حل های متقابل انحصاری به دست نمی دهند. در واقع، آنها را می توان برای تکمیل یکدیگر در جستجوی راه حل های درازمدت غیرقابل بهبود که سطوح آرمان معین و ضروری را حفظ می کند، ترکیب کرد. این رساله مدل‌های تصمیم‌گیری پویا (DDM) را با یک هدف مسیری با توجه به روش‌شناسی تصمیم‌گیری چند معیاره (MCDM) توسعه و تحلیل می‌کند. علاوه بر این، معرفی روش به حداکثر رساندن فاصله به طور اساسی MCDM را تقویت می کند و ثابت می کند که برای DDM ها در مورد یک مسیر اتوپیایی وجود ندارد و همچنین در مورد پایداری به عنوان هدف، ارزشمند است.

To all who taught me, and to all who will. Over the past fifteen years the notions of efficiency and sustainability have, more than any others, influenced the academic and public discussion concerning the intertemporal allocation of resources, especially as regards the economics of growth and environment. This treatise formally develops and counterposes these notions by means of the construct of a trajectorial objective, which is here developed, along with its implications, as a natural advance upon the classical scalar objective. In the course of this study it becomes clear that efficiency and sustainability are by no means identical, given that efficiency, on the one hand, is the concept for avoiding wasteful behavior, and sustainability, on the other, is the concept for ensuring that certain critical aspiration levels, which usually reflect the wish for survival, are maintained. Nonetheless, contrary to what may be assumed, these two concepts do not generally yield mutually exclusive solutions; in fact, they can be combined to complement each other in the quest for unimprovable long-term solutions which sustain given and necessary aspiration levels. This treatise develops and analyzes dynamic decision models (DDM) with one trajectorial objective according to the methodology of multi­ criteria decision making (MCDM). Moreover, introducing the method of distance maximization crucially augments MCDM and proves to be invaluable for DDMs in the case of a nonexistent utopia trajectory as well as in the case of sustainability as objective.