Economic Growth in the Regions of Europe: Theory and Empirical Evidence from a Spatial Growth Model

اگرچه علاقه به رگرسیون‌های رشد فضایی در سال‌های اخیر افزایش یافته است، رویکردهای نظری رسمی که نقش فضا در رشد اقتصادی را تصدیق می‌کنند بسیار پراکنده بوده‌اند. به ویژه در یک زمینه منطقه‌ای، فرض اقتصادهای بسته مستقل و غیرمتعامل می‌تواند منجر به تفسیرهای نادرست شود. این کتاب با بحث در مورد نظریه رشد نئوکلاسیک در یک زمینه فضایی، خلاء را پر می کند تا رشد را هم به صورت نظری و هم به صورت تجربی در سیستمی از اقتصادهای منطقه ای N بررسی کند. یک مدل رسمی ارائه شده است که امکان جابجایی سرمایه ثابت بین منطقه ای را فراهم می کند، که به نوبه خود توسط موقعیت نسبی اقتصادها در فضا تعیین می شود. نشان داده می‌شود که چگونه مواهب اولیه با سرمایه انسانی نقش تعیین‌کننده‌ای در مورد تکامل خروجی ایفا می‌کند و چگونه فرآیندهای همگرایی و واگرایی ممکن است رخ دهد. با استفاده از مشخصات مدل اقتصادسنجی فضایی، مدل نظری به صورت تجربی برای 255 منطقه اروپایی آزمایش شده است.

Although interest in spatial growth regressions has been growing in recent years, formal theoretical approaches that acknowledge the role of space in economic growth have been sparse. In particular in a regional context, the assumption of independent, non-interacting closed economies can lead to misinterpretations. This book fills the void by discussing neoclassical growth theory in a spatial context, in order to examine growth both theoretically and empirically in a system of N regional economies. A formal model is presented that allows for interregional fixed capital relocations, which are in turn determined by the economies’ relative locations in space. It is shown how initial endowments with human capital play a decisive role regarding the evolution of output, and how both convergence and divergence processes may occur. Using a spatial econometric model specification, the theoretical model is tested empirically for 255 European regions.