Earl Hooker, Blues Master

زندگی و مرگ زودهنگام یک نابغه گیتار ساوث ساید، بزرگترین سازنده بی‌نام بلوز شیکاگو

جیمی هندریکس، ارل هوکر را "استاد پدال واه واه" نامید. بادی گای با یکی از سرسره های هوکر زیر بالش خوابید به این امید که بتواند از قدرت بلوزمن بزرگتر استفاده کند. و بی بی کینگ بارها گفته است که هوکر به خاطر پولش بهترین نوازنده گیتاری بود که تا به حال دیده بود.

به‌طور غم‌انگیزی، ارل هوکر در سال 1970 بر اثر بیماری سل درگذشت، زمانی که در آستانه موفقیت بین‌المللی قرار داشت، درست زمانی که احیای بلوز در اواخر دهه شصت و اوایل دهه هفتاد در حال تکمیل شدن بود.

ارل هوکر که پسر عموی دوم جان لی هوکر، بلوزساز مشهور کنونی است، در سال 1929 در می سی سی پی به دنیا آمد و در ساوث ساید شیکاگو سیاهپوست، جایی که والدینش در سال 1930 ساکن شدند، بزرگ شد. از اواخر دهه 1940، او به عنوان خلاق ترین فرد شناخته شد. نوازنده گیتار بلوز الکتریک از نسل خود. او یک «نوازنده موسیقیدان» بود که هنر گیتار اسلاید بلوز را تعریف می کرد و در جلسات و نمایش هایی با بزرگان بلوز، مادی واترز، جونیور ولز و بی بی کینگ می نواخت.

هوکر مورد علاقه مخاطبان کلوپ سیاه‌پوست و بارهای محله در غرب میانه و یک سرگرم‌کننده باتجربه در ایالت‌های روستایی دیپ ساوث بود. بازی کرد.

هوکر تا آخرین سال زندگی‌اش، تنها چند تک‌آهنگ در لیبل‌های مبهم داشت که برای تمام تلاش‌های سختش نشان می‌داد. وضعیت در چند ماه آخر او تغییر کرد، زمانی که فالوورهای او به طور چشمگیری افزایش یافت. انبوهی از سفیدپوستان جوان به دنبال آهنگ های بلوز آمریکایی بودند و باعث رونق آلبوم بلوز شدند. وقتی او مرد، طلوع ستاره اش خاموش شد. هوکر که بیشتر به عنوان یک گیتاریست شناخته می شود تا یک خواننده، کتاب ترانه ای را برای زندگی نامه اش به من نگذاشت. فقط همسالانش باقی ماندند تا استعداد او را ستایش کنند و افسانه او را منتقل کنند. سباستین دانچین، زندگی‌نامه‌نویس می‌گوید: «زندگی ارل هوکر ممکن است چیزهای زیادی در مورد بلوز به ما بگوید، اما درباره محیط او نیز چیزهای زیادی به ما می‌گوید. این کتاب فرهنگ گتو را از طریق مثالی از یک شخصیت اصلی، کسی که باید به عنوان کاتالیزور ویژگی‌های بارز جامعه‌اش در نظر گرفته شود.\"

مانند داستان‌های بسیاری از استعدادهای نامشخص دیگر در میان بلوزها، ارل هوکر، استاد بلوز ، داستان زندگی هوکر، تمام عناصر یک آهنگ بلوز عالی را در خود دارد - شب های آخر، جاده های طولانی، فقر، مشکل، و احساس دلتنگی برای آنچه می توانست باشد.

سباستین دانچین یک نویسنده مستقل و تهیه کننده ضبط است. او همچنین برای شبکه رادیویی برجسته فرانسه، Radio-France، برنامه می‌سازد و سردبیر بلوز مجله برجسته جاز فرانسه، Jazzman است. از جمله کتاب های قبلی او می توان به Les Dieux du Blues (پاریس: Editions Atlas, 1995) و Blues Boy: The Life and Music of B. B. King (انتشارات دانشگاه می سی سی پی) اشاره کرد. ، 1998).

The life and early death of a South Side guitar genius, the greatest unheralded Chicago blues-maker

Jimi Hendrix called Earl Hooker "the master of the wah-wah pedal." Buddy Guy slept with one of Hooker's slides beneath his pillow hoping to tap some of the elder bluesman's power. And B. B. King has said repeatedly that, for his money, Hooker was the best guitar player he ever met.

Tragically, Earl Hooker died of tuberculosis in 1970 when he was on the verge of international success just as the Blues Revival of the late sixties and early seventies was reaching full volume.

Second cousin to now-famous bluesman John Lee Hooker, Earl Hooker was born in Mississippi in 1929, and reared in black South Side Chicago where his parents settled in 1930. From the late 1940s on, he was recognized as the most creative electric blues guitarist of his generation. He was a "musician's musician," defining the art of blues slide guitar and playing in sessions and shows with blues greats Muddy Waters, Junior Wells, and B. B. King.

A favorite of black club and neighborhood bar audiences in the Midwest, and a seasoned entertainer in the rural states of the Deep South, Hooker spent over twenty-five years of his short existence burning up U.S. highways, making brilliant appearances wherever he played.

Until the last year of his life, Hooker had only a few singles on obscure labels to show for all the hard work. The situation changed in his last few months when his following expanded dramatically. Droves of young whites were seeking American blues tunes and causing a blues album boom. When he died, his star's rise was extinguished. Known primarily as a guitarist rather than a vocalist, Hooker did not leave a songbook for his biographer to mine. Only his peers remained to praise his talent and pass on his legend.

"Earl Hooker's life may tell us a lot about the blues," biographer Sebastian Danchin says, "but it also tells us a great deal about his milieu. This book documents the culture of the ghetto through the example of a central character, someone who is to be regarded as a catalyst of the characteristic traits of his community."

Like the tales of so many other unheralded talents among bluesmen, Earl Hooker, Blues Master, Hooker's life story, has all the elements of a great blues song -- late nights, long roads, poverty, trouble, and a soul-felt pining for what could have been.

Sebastian Danchin is a freelance writer and record producer. He also creates programs for France's leading radio network, Radio-France, and is the blues editor for France's leading jazz magazine, Jazzman. His previous books, among others, include Les Dieux du Blues (Paris: Editions Atlas, 1995) and Blues Boy: The Life and Music of B. B. King (University Press of Mississippi, 1998).