Doctors at War: Life and Death in a Field Hospital

پزشکان در جنگ گزارشی صریح از یک تیم جراحی تروما است که برای یک تور در یک بیمارستان صحرایی در هلمند، افغانستان مستقر شده اند. مارک دو روند از اوج و فرودهای زندگی جراحی با جزییات سخت می گوید و دنیایی از نظر اخلاقی مبهم را زنده می کند که در آن افراد خوب با انتخاب های غیرممکن روبرو هستند و در آن روال هایی که برای عادی سازی تجربه طراحی شده اند، تأثیر ناخواسته ای از برجسته کردن پوچ بودن جنگ دارند. با داستان هایی که در عین حال کمیک و تراژیک هستند، دو روند تجربه سورئال بودن پزشک در جنگ را به تصویر می کشد. او جلد دنیایی را که به ندرت دیده شده است، چه رسد به اینکه درباره آن نوشته شده باشد، برمی دارد، و نقطه مقابلی تحسین برانگیز برای داستان کهن الگو، مملو از آدرنالین و ماچو در مورد چگونگی رفتن به جنگ ارائه می دهد.

در اینجا امر خام و احشایی با لطیف و مهربان همزیستی دارند. نویسنده از سربازان خوش‌نیت در پذیرش بیمارستان می‌گوید که آنجا یک جفت پا را تحویل می‌دهند، با این باور که می‌توان آن‌ها را دوباره به رفیقشان که اکنون در اواسط جراحی هستند، وصل کرد. مهمانی های کریسمس اواسط تابستان و صبحانه های پنکیک و جلسات سونا آخر شب. رقابت های بین فردی و شوخی؛ مراقبت خیلی کم یا زیاد؛ خستگی و مهربانی؛ از جهنم و رستگاری؛ قهرمانی و خدا بازی کردن در حالی که بسیاری از روایت‌های دست اول خوب از جنگ توسط سربازان خط مقدم وجود دارد، این یکی از اولین کتاب‌هایی است که تجربه تیم‌های جراحی را که وظیفه اصلاح آن چه که جنگ ویران می‌کند زنده می‌کند.

Doctors at War is a candid account of a trauma surgical team based, for a tour of duty, at a field hospital in Helmand, Afghanistan. Mark de Rond tells of the highs and lows of surgical life in hard-hitting detail, bringing to life a morally ambiguous world in which good people face impossible choices and in which routines designed to normalize experience have the unintended effect of highlighting war’s absurdity. With stories that are at once comical and tragic, de Rond captures the surreal experience of being a doctor at war. He lifts the cover on a world rarely ever seen, let alone written about, and provides a poignant counterpoint to the archetypical, adrenaline-packed, macho tale of what it is like to go to war.

Here the crude and visceral coexist with the tender and affectionate. The author tells of well-meaning soldiers at hospital reception, there to deliver a pair of legs in the belief that these can be reattached to their comrade, now in mid-surgery; of midsummer Christmas parties and pancake breakfasts and late-night sauna sessions; of interpersonal rivalries and banter; of caring too little or too much; of tenderness and compassion fatigue; of hell and redemption; of heroism and of playing God. While many good firsthand accounts of war by frontline soldiers exist, this is one of the first books ever to bring to life the experience of the surgical teams tasked with mending what war destroys.