Die Organisation des Informellen: Modelle zur Organisation von Kooperation im Arbeitsalltag

تمرکززدایی و انعطاف پذیری سازمان عملیاتی منجر به تقاضاهای جدیدی برای خود هماهنگی و همکاری برای کارگران می شود. در عین حال، همکاری غیررسمی در فرآیند کار ضروری است. حتی اهمیت جدیدی پیدا می کند. با این حال، این به سختی در عمل عملیاتی در نظر گرفته می شود: سعی می شود با رسمی کردن همکاری، به عنوان مثال با نصب تعداد زیادی کمیته و جلسات، الزامات جدید برآورده شود. با این حال، چنین تلاش هایی معمولاً به قیمت همکاری غیررسمی انجام می شود و دستاوردهای ویژه آنها را خدشه دار می کند.
نویسندگان مدل‌هایی را ارائه می‌کنند که در کارهای روزمره آزمایش و آزمایش شده‌اند و نشان می‌دهند که چگونه می‌توان همکاری غیررسمی را سازماندهی و طراحی کرد، بدون اینکه شخصیت خاص غیررسمی را از بین ببرد. آنها به مفهوم همکاری مبتنی بر تجربه اشاره می کنند.

Dezentralisierung und Flexibilisierung der betrieblichen Organisation führen für Arbeitskräfte zu neuen Anforderungen an Selbstabstimmung und Kooperation. Dabei bleibt die informelle Kooperation im Arbeitsprozess unverzichtbar; sie erhält sogar einen neuen Stellenwert. Dies wird aber in der betrieblichen Praxis kaum berücksichtigt: So wird versucht, den neuen Anforderungen durch eine Formalisierung der Kooperation zu begegnen, indem etwa eine Vielzahl von Gremien und Meetings installiert wird. Solche Versuche gehen aber meist auf Kosten der informellen Kooperation und beeinträchtigen deren besondere Leistungen.
Die Autorinnen stellen im betrieblichen Alltag erprobte Modelle vor und zeigen, wie informelle Kooperation organisiert und gestaltet werden kann, ohne den besonderen Charakter des Informellen zu zerstören. Dabei beziehen sie sich auf das Konzept der erfahrungsgeleiteten Kooperation.